ოქროსფერი ხარიხები
ცე−ცხლს გა−უ−დის ტკა−ცა−ნი,
ა−თუხ−თუხ−და თა−თა−რა,
ნიგვ−ზის გრძე−ლი მძი−ვე−ბი
სულ ოქ−როსფ−რად დაფარა.
ხარიხაზე გავ−კი−დეთ,
გვი−ხა−რი−ა პა−ტა−რებს,
მზეს შევ−ცი−ნით, გუ−ლით რომ
ჩვენს სიყ−ვა−რულს ატარებს.
მზე სხი−ვე−ბით ირთ−ვე−ბა,
ირგვ−ლივ სით−ბოს ა−რი−გებს,
ე−ფე−რე−ბა ოქ−როსფ−რად
მო−ელ−ვა−რე ხა−რი−ხებს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
მზემ ამასწრო ადგომამანანა ტონია |
 |
ცამეტი წლის ხარგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომახათუნა გულიაშვილი |
 |
ღამის სიმფონიაელენე სალარიძე |
 |
აისილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
მზე - დედაა ჩემიხალხური |
 |
მზეო, გვესტუმრემანანა კაკაჩია |
 |
შემოდგომამ გაგვახარანესტან კუპრავა |
 |
წელიწადის დროებინინია კაპანაძე |
|
ფოთლებინესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
როცა დედა მოვამზია გოგნიაშვილი |
 |
მზე, მთვარე და ღრუბელივასილ გულეური |
 |
ქეთინო, გამოიცანი!ნოდარ დუმბაძე |
 |
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
 |
მნათობთადმიბესიკი |
