ოქროსფერი ხარიხები
ცე−ცხლს გა−უ−დის ტკა−ცა−ნი,
ა−თუხ−თუხ−და თა−თა−რა,
ნიგვ−ზის გრძე−ლი მძი−ვე−ბი
სულ ოქ−როსფ−რად დაფარა.
ხარიხაზე გავ−კი−დეთ,
გვი−ხა−რი−ა პა−ტა−რებს,
მზეს შევ−ცი−ნით, გუ−ლით რომ
ჩვენს სიყ−ვა−რულს ატარებს.
მზე სხი−ვე−ბით ირთ−ვე−ბა,
ირგვ−ლივ სით−ბოს ა−რი−გებს,
ე−ფე−რე−ბა ოქ−როსფ−რად
მო−ელ−ვა−რე ხა−რი−ხებს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
იშლებიან ყანებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
*** (საწნახელში ნიკა დგას)ელენე სალარიძე |
|
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ზამთრის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
|
მეტეხი იდგა რუხი, პიტალოგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
როგორ დადგა შემოდგომა დათვიანის ტყეშინესტან კუპრავა |
 |
ზაფხულის მზეცირა ტურაშვილი |
 |
შემოდგომანანა სამხარაძე |
 |
მზეონინია კაპანაძე |
 |
შემოდგომის საღამოსოფია ბარშოვა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები შემოდგომაზე და ლექსები მზეზე
 |
მემღერება და ვიმღერივაჟა–ფშაველა |
|
ილია ჭავჭავაძის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
დაგვიანებული პასუხი აკაკისვაჟა–ფშაველა |
|
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
დგება შემოდგომაგალაკტიონ ტაბიძე |
