კუ გა−ზე−თებს და−ა−ტა−რებს,
ფოს−ტა−ლი−ო−ნი−ა.
ტყე−ში ფოს−ტა−ლი−ო−ნო−ბა
გა−ნა იოლია.
კუ მუ−შა−ობს პა−ტი−ოს−ნად,
მაგ−რამ ა−რის ნე−ლი.
ა−მი−ტო−მაც მისთ−ვის შრო−მა,
მძი−მე−ა და ძნე−ლი.
კურდღელი კი, სწრა−ფი ა−რის,
მაგ−რამ სისწ−რა−ფე−ში;
წე−რი−ლე−ბი სხვას−თან მი−აქვს,
გზა ე−რე−ვა ტყე−ში.