ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველო

ჩე−მო თვალ−ნა−თე−ლო, ჩე−მო სა−ნატ−რე−ლო,
ო−დეს−მე დი−დი ყო−ფი−ლა სა−ქართ−ვე−ლო.
ყო−ფი−ლა დავით-მეფე-აღმაშენებელი,
ყო−ფი−ლან ოპიზრები-გასაშტერებელი;
ყო−ფი−ლა მოდ−რე−კი−ლი, ყო−ფი−ლა ცურ−ტა−ვე−ლი,
რა−საც მოჰ−ყო−ლი−ა შო−თა რუს−თა−ვე−ლი...
ჩე−მო მი−მი−ნო და ჩე−მო ფრთა−ნა−თე−ლო,
ო−დეს−მე დი−დი ყო−ფი−ლა სა−ქართ−ვე−ლო.
ყო−ფი−ლა ნიკოფსით-დარუბანდამდე
გა−ჭე−ნე−ბუ−ლი და გა−მო−ჭე−ნე−ბუ−ლი;
რტო−ებ−გაშ−ლი−ლი და გა−მო−ჩი−ნე−ბუ−ლი,
ყო−ფი−ლა ორ-ზღვას-შუა აღ−მო−ცე−ნე−ბუ−ლი.
ფი−ე, სა−ქართ−ვე−ლოს ჰყო−ლი−ა ვას−ლე−ბი!
თა−მარს უკ−რე−ფი−ა სულ ოქ−როს ვაშ−ლე−ბი!
ტევ−რი გვი−წალ−დი−ა, ი−სე გვი−ზარ−დი−ა,
რომ გავმ−ზა−დე−ბულ−ვართ ა−ხალ ბი−ზან−ტი−ად.
მაგ−რამ უ−ცა−ბე−დად მატ−ლი ა−რე−უ−ლა,
ბორ−ბა−ლი უ−კუღ−მა დატ−რი−ა−ლე−ბუ−ლა.
ჩვენთ−ვის მონ−ღო−ლი−ა პირ−ვე−ლი სას−ჯე−ლი.
მონ−ღოლს მოჰ−ყო−ლი−ა თურ−ქი და სპარ−სე−ლი.
ტურ−ფა სა−ქართ−ვე−ლო ყორ−ნებს წა−უ−ღი−ათ,
სპარ−სეთს და ოს−მა−ლეთს შუ−ა−ზე გა−უყ−ვი−ათ.
ჩაშ−ლი−ლა თვა−ლი და ჯაჭ−ვი ჩარღ−ვე−უ−ლა,
ი−ყალ−თო და−კე−ტი−ლა, გე−ლა−თი დანგ−რე−უ−ლა.
ო−თხ მე−ფეს სულ სისხ−ლის ცრემ−ლე−ბი უც−რემ−ლი−ა,
ო−თხივეს საბ−რა−ლო ლექ−სე−ბი უ−წე−რი−ა,
-რა დროს ლექ−სი−ა−ო, მო−უკვ−და პატ−რო−ნი!-
ხმლით შე−მო−ვარდ−ნი−ლა ერეკლე-ბატონი...
ა−მას მოჰ−ყო−ლი−ა: „ვაჰ, დრო−ნი! ვაჰ, დრო−ნი!“
ჩე−მო თვალ−ნა−თე−ლო, ჩე−მო ფრთა−ნა−თე−ლო,
ო−დეს−მე დი−დი ყო−ფი−ლა სა−ქართ−ვე−ლო!