ბაბუა
ჭარ−მაგს ჩო−ხა ჩა−უც−ვამს
და გაფ−რინ−დეს ლა−მი−სა;
ცხენ−ზე ამ−ხედ−რე−ბუ−ლი
იწ−ვევს მთვა−რეს ღამისას.
მას ამ ფორ−მით ჯი−რი−თი
სი−ჭა−ბუ−კეს ა−გო−ნებს,
სი−ხა−რუ−ლით გასც−ქე−რის
სოფ−ლის ლა−მაზ მთა-გორებს.
შვილიშვილებს უყ−ვე−ბა
ამ−ბავს გმირ−თა გმი−რებ−ზე,
რომ სამ−შობ−ლო უყ−ვარ−დეთ
ა−ღი−ზარ−დონ მითებზე.
ცოდნის ძა−ლა ირწ−მუ−ნონ
ი−მე−გობ−რონ წიგ−ნებ−თან,
დე−და−ე−ნის მარცვ−ლე−ბი
რომ აქ−ცი−ონ მძი−ვე−ბად.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები ქართულ ენაზე, ლექსები ბებია-ბაბუაზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ის წაიყვანა ოცნებამ მისმაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
წიწამურში რომ მოკლეს ილიაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დათვის დარიგებახათუნა გულიაშვილი |
 |
შორიდგანალექსანდრე ორბელიანი |
 |
სერობანამანანა ტონია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები ქართულ ენაზე, ლექსები ბებია-ბაბუაზე და ლექსები საქართველოზე
 |
ოდესმე დიდი ყოფილა საქართველომურმან ლებანიძე |
 |
ახალი წელისოფო გასიტაშვილი |
|
„მამული, ენა სარწმუნოება“ხათუნა გულიაშვილი |
|
მეტეხი იდგა რუხი, პიტალოგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
პატარა ვაჟკაცის ფიქრებიმანანა კაკაჩია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ოჯახის წევრებზე, ლექსები ქართულ ენაზე, ლექსები ბებია-ბაბუაზე და ლექსები საქართველოზე
 |
გაზაფხულივაჟა–ფშაველა |
|
სიკვდილი გმირისავაჟა–ფშაველა |
|
ოქროს კბილიმანანა ტონია |
|
სიყმე სიბერედ ვაქციევაჟა–ფშაველა |
 |
ალექსანდრე ჭავჭავაძის საფლავზედაკაკი წერეთელი |
