ყვე−ლა ტუქ−სავს,
ყვე−ლა არ−ცხვენს,
დი−ლა−ა თუ ბინ−დი−ა;
დას−ჭირ−დე−ბა -
პა−ტა−რა−ა,
დას−ჭირ−დე−ბა -
დი−დი−ა.

- შვი−ლო,
წყა−ლი მო−მი−ტა−ნე,
ნუ ხარ აგ−რე ზარ−მა−ცი.
- დე−და,
ჯერ ხომ პა−ტა−რა ვარ,
გაზრ−დას ა−ღარ დამაცლი?

მომცრო თეფ−ში
რომ და−უდ−გეს,
ი−ტი−რა და ი−ტი−რა:
- დი−დი თეფ−ში
რა უ−ყა−ვით,
მე ხომ უკ−ვე დი−დი ვარ?!

რა ქნას, ა−ღარ შე−უძ−ლი−ა
დე−დას მე−ტის ა−ტა−ნა;
თქვით, ბავშ−ვე−ბო,
ეს ყმაწ−ვი−ლი
დი−დი−ა თუ პა−ტა−რა?