დალი და მანანა

ძი−ლის წინ ციცქ−ნა მა−ნა−ნამ,
ჰკი−თხა უფ−როს დას და−ლის,
სულ−მო−უთქ−მე−ლად ტი−ტი−ნებს,
ის ფუშ−ფუ−შე−ლა ქა−ლი.

ნელ ნე−ლა რომ და−ზო−ზი−ნებს,
კუს სახლ−ში არ ეჩ−ქა−რე−ბა?
ნუ−თუ შვი−ლე−ბი ა−რა ჰყავს,
მათ−თან არ მი−ე−ხა−რე−ბა?

ზურგ−ზე რომ ად−გას ფა−რი−ა?
საბრ−ძო−ლოდ მი−დის ნე−ტავ?
მაშ ჯო−ხით რო−ცა შე−ვე−ხე,
ფარ−ში რად ჩა−ი−კე−ტა?

ვარ−დი წი−თე−ლი რად ა−რის?
მწვა−ნე−ა ბა−ლახ ხე−ცა,
რა−ი−მე და−ა−შა−ვა და
ა−სე ძა−ლი−ან შერ−ცხვა?

ვი−რი რა−ღა−ზედ ყრო−ყი−ნებს,
რად აქვს ყუ−რე−ბი გრძე−ლი?
მი−თხა−რი გო−ჭებს რას ერ−ჩის,
ის ღორ−მუ−ცე−ლა მგე−ლი?

ზღარ−ბებს ე−კა−ლი რად ჰცმი−ათ,
ა−რა აქვთ რბი−ლი სა−მო−სი?
თუ ფუ−ლი გა−მო−ე−ლი−ათ,
მივ−ცეთ პე−რან−გი თამ−რო−სი.

გუ−შინ, ზღვი−დან რომ დაბ−რუნ−და,
ზან−გი რად გახ−და გუ−ჯა?
მართ−ლა იმ მზი−სა ბრა−ლი−ა,
ა−სე რომ გა−ი−რუ−ჯა?

მთვა−რე რად და−დის ცა−ზე და
რად დას−დევს ვარსკვ−ლავთ ჯა−რი?
წვი−მის დროს ზე−მოთ ვინ სტი−რის,
და რას გვი−ამ−ბობს ქა−რი?

ღა−მით ტყე−ში რომ ბუ ჰკი−ვის,
რა მო−უ−ვი−და მი−თხარ?
მა−ნა−ნა კვლა−ვაც ტი−ტი−ნებს,
აქვს უ−ამ−რა−ვი კი−თხვა.

მი−თხა−რი ჩე−მო და−ლი−კო,
მი−წა−ში რად დევს ქვევ−რი?
და−ლი კი დას ე−უბ−ნე−ბა,-
უნ−და ის−წავ−ლო ბევ−რი,

ეხ−ლა რომ მრა−ვალ ნა−ი−რი,
შენ შე−კი−თხვე−ბი გა−წუ−ხებს,
ყვე−ლა კი−თხვაზე წიგ−ნე−ბი,
გაგ−ცე−მენ მარ−თალ პა−სუ−ხებს.

-დას დააფა−რა სა−ბა−ნი,
ნა−ნას უმ−ღე−რის და−ლი,
ცნო−ბის−მოყ−ვა−რემ მი−ლუ−ლა,
და−სა−ძი−ნებ−ლად თვა−ლი.