ჩინარი

გან−მარ−ტო−ე−ბულს ფრი−ა−ლოს კლდე−ზე სდგას ალ−ვის ხი−სა ნორ−ჩი ა−ხა−ლი,
მრავალ-შტოვანი, მაგ−რი−ლო−ბე−ლი, ჰა−ე−რო−ვა−ნი, ტურ−ფა, მა−ღა−ლი.
სა−ა−მო ა−რის მის ჩრდილ−ში ოცვ−ნა და მის−თა ფო−თოლთ შრი−ალ−თა სმე−ნა,
და წყალთ დუ−დუნ−ზე უ−კუღ−მარ−თი−სა ა−მა სოფ−ლი−სა ჭირ−თა დათ−მე−ნა!

მოქ−შუ−ის მტკვა−რი, მოქ−რის ნი−ა−ვი და შრი−ა−ლი−თა არ−ხევს ჩი−ნარ−სა,
და გა−მოს−ცე−მენ სა−ხი−ო−ბა−სა, ტკბი−ლის ოც−ნე−ბით და−მაძინარსა!
მრწამს, რომ არს ე−ნა რამ სა−ი−დუმ−ლო უ−ა−სა−კო−თაც და უ−სულთ შო−რის,
და უ−ცხო−ვე−ლეს სხვა−თა ე−ნათა არს მნიშვ−ნე−ლო−ბა მა−თის სა−უბ−რის!

ვი−თა მიჯ−ნუ−რი სატრ−ფოს ა−მაყსა, მტკვა−რი მას ნორჩ−სა ფერხ−თა ევ−ლე−ბის,
და აღმოარ−ხევს უფსკ−რუ−ლე−ბი−დამ, და ა−ღელ−ვი−ლი კლდე−სა ეხ−ლე−ბის!
მაგ−რამ ჩი−ნა−რი, მაღ−ლად მჩი−ნა−რი, დგას მე−დი−დუ−რად და სია−მაყით,
და მხო−ლოდ თავ−სა გარდმო-გარდიღებს სევ−დი−ა−ნი−სა შერ−ხე−ვის სა−ხით.

რამ−დენ−ჯერ ქა−რი შეარ−ხევს სა−როს, იმ−დენ−ჯერ მტკვა−რი უ−მე−ტეს ოხ−რავს,
თით−ქოს სი−შუ−რით შეშ−ფო−თე−ბუ−ლი, და კლდის პი−რებ−ზე ზვირთ−თა შე−მუს−რავს.
ეს−რედ ი−დუ−მალ, მაგ−რამ ძლი−ე−რად, და−ი−ტან−ჯე−ბის მა−რად მიჯ−ნუ−რი,
თუ მას ნამდ−ვი−ლად ეგზ−ნე−ბის გულ−სა ტრფი−ა−ლე−ბი−სა ცე−ცხლი ცი−უ−რი.