მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
უცნაური კითხვაგივი ჭიჭინაძე |
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულიიოსებ გრიშაშვილი |
 |
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
|
მზეო თიბათვისაგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჩემს გალაკტიონს მე ვკითხე ერთხელმურმან ლებანიძე |
 |
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
 |
შავი თუთანუნუ ჯანელიძე |
|
ჩიტი ღაბუალუარა ჭანტურია |
 |
დინოზავრიცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მემღერება და ვიმღერივაჟა–ფშაველა |
|
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
|
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
|
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
|
მაცნევაჟა–ფშაველა |
