მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულინატალია ნადირაშვილი |
 |
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
|
მზეო თიბათვისაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ფანტელო, ფრიალ-ფრიალა!ნესტან კუპრავა |
 |
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
|
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
 |
მე ლამაზი მეგობარი მყავდაანა კალანდაძე |
 |
შველი - მზეთუნახავიიოსებ ციცქიშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ყვავილები დედასგიორგი კაჭახიძე |
 |
მაცნევაჟა–ფშაველა |
|
გაზაფხულის მაყრებიაკაკი წერეთელი |
 |
სახლივასილ გულეური |
|
მგზავრის სიმღერაგალაკტიონ ტაბიძე |
