მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
სოკოლუარა ჭანტურია |
 |
გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
 |
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
|
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ზაფხულიმარიამ წიკლაური |
 |
მე მსურსფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
|
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
|
უგულო ქარილუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მალე ფერგადაშლილიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ძირსაკაკი წერეთელი |
|
ამირანივაჟა–ფშაველა |
|
იაშიო მღვიმელი |
 |
სახლივასილ გულეური |
