მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
 |
შეჰხედეთ ერთი ღრუბელსავაჟა–ფშაველა |
 |
ყვავილების სილამაზელუარა ჭანტურია |
 |
ქრის, ქრის, ქრისგივი ჭიჭინაძე |
 |
ტყის ზღაპარიიოსებ გრიშაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
 |
ქარიფატმან ბოჭორიშვილი |
 |
არ მოწყვიტო იაცირა ტურაშვილი |
|
ბალახილუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ობოლიაკაკი წერეთელი |
|
ხევზედ მიდიან ნისლებივაჟა–ფშაველა |
|
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულიგრიგოლ აბაშიძე |
|
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
