მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
 |
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
ბოღჩებით და ყავარჯნებით...მურმან ლებანიძე |
 |
ალერსიდავით მაჩაბელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
რულუარა ჭანტურია |
 |
შემოდგომის მიწურული და ზამთრის პირინესტან კუპრავა |
|
ლამაზი სამყაროლუარა ჭანტურია |
|
აპრილილუარა ჭანტურია |
 |
ექსპერტინინია კაპანაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მაცნევაჟა–ფშაველა |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
|
მთა და ბარივაჟა–ფშაველა |
|
ხევზედ მიდიან ნისლებივაჟა–ფშაველა |
|
მოდის ჭალების სული მცურავიგალაკტიონ ტაბიძე |
