მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომის ბარაქამანანა ტონია |
 |
გაზაფხულიინგა ქორდელი |
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მთვარეანა ნოდარიძე |
 |
ნერგიედუარდ უგულავა |
|
დაუკარ, ჩემო ჩონგუროხალხური |
 |
სამყურალელა ცუცქირიძე |
 |
ახალ წელს ვულოცავ ყველას!ნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ახალი ქოლგაგივი ჭიჭინაძე |
|
1795 წლის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
ღამე მთაშივაჟა–ფშაველა |
 |
ძირსაკაკი წერეთელი |
|
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
