მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მზეო თიბათვისაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულინატალია ნადირაშვილი |
 |
სოკოლუარა ჭანტურია |
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
ენძელებიმანანა კაკაჩია |
 |
შემოდგომის მიწურული და ზამთრის პირინესტან კუპრავა |
 |
გამოფარფატდა პეპელაგივი ჭიჭინაძე |
 |
შემოდგომის ხალიჩებსცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
 |
მრავალჟამიერ!ანა კალანდაძე |
 |
ვაჟა-ფშაველას ნაამბობილადო ასათიანი |
|
აბასთუმანილადო ასათიანი |
|
ჯადოსნური მაგიდაგივი ჭიჭინაძე |
