მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
მიყვარს თვალები მიბნედილებინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მოდუდუნებს მდინარეცირა ტურაშვილი |
 |
სიხარული გამეფდალუარა ჭანტურია |
 |
დამნაშავეა ქარიელიზბარ გაბუნია |
|
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მყინვარწვერინინო სტურუა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ძირსაკაკი წერეთელი |
|
ობოლივაჟა–ფშაველა |
|
ობოლიაკაკი წერეთელი |
|
ღამე მთაშივაჟა–ფშაველა |
 |
აბასთუმანილადო ასათიანი |
