მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელაილია ჭავჭავაძე |
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
 |
სული ობოლინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
 |
ირემილუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ჩიორა-ჩიტინანა გასვიანი |
|
ფრთაგაშლილი სხივებილუარა ჭანტურია |
|
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
შემოდგომის მიწურული და ზამთრის პირინესტან კუპრავა |
 |
*** (კიწიალი, კოწიალი)ნუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
ცისა ფერს, ლურჯსა ფერსნიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
მუდარავაჟა–ფშაველა |
|
მთა და ბარივაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
 |
ახალი ქოლგაგივი ჭიჭინაძე |
