მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
დედამიწამზია გოგნიაშვილი |
 |
თვალუწვდენელი, დაუსაბამოგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ნინომ შიშიელენე სალარიძე |
 |
სოფლის დილათინათინ კვირიკაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
შავი ზღვალელა ცუცქირიძე |
 |
სალამურაცირა ტურაშვილი |
 |
ზაფხულიმარიამ წიკლაური |
|
დარისა და ავდრისამარიამ წიკლაური |
 |
ნამდვილი მეგობარილუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
შემოდგომა ჰქვიამაყვალა მრევლიშვილი |
 |
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
|
გურიის მთებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ტყუილებიმანანა ტონია |
 |
მამუკანოდარ დუმბაძე |
