მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გიყვარდეს წიგნიალეკო შენგელია |
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ბოღჩებით და ყავარჯნებით...მურმან ლებანიძე |
|
მელანქოლიური მოსიმღერეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
იყალთოშიანა კალანდაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მე ლამაზი მეგობარი მყავდაანა კალანდაძე |
 |
საქართველომარიამ წიკლაური |
 |
ტყე-ველილუარა ჭანტურია |
 |
საფრთხობელანუნუ ჯანელიძე |
 |
მყინვარწვერინინო სტურუა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ამირანივაჟა–ფშაველა |
 |
ობოლიაკაკი წერეთელი |
 |
აბასთუმანილადო ასათიანი |
|
მრავალჟამიერ!ანა კალანდაძე |
|
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
