მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
იქ პოეზიის ფრიალებს დროშაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ბრძენი პაპას სიტყვებიმზია გოგნიაშვილი |
|
მწოლარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ხეებილუარა ჭანტურია |
 |
*** (მზე პირს იბანს და წვეთებით სულ დასველდა საქანელა)ქეთევან კვიტატიანი |
 |
ჩიტუნამ იას უმღერანესტან კუპრავა |
 |
ქ - არიშხალალელა გაბური |
 |
ვაჟაო, დილის მზის სხივო,ანა კალანდაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
მამუკანოდარ დუმბაძე |
|
ვერაფერი გამიგია...მურმან ლებანიძე |
 |
მშვენიერას ქართველასალექსანდრე ორბელიანი |
 |
ამირანივაჟა–ფშაველა |
|
ატმის ყვავილებიგალაკტიონ ტაბიძე |
