მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ტყის ზღაპარიხალხური |
 |
ზამთარიშიო მღვიმელი |
 |
ალვები თოვლშიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ყაყაჩოსა სიწითლითაანა კალანდაძე |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულიცირა ტურაშვილი |
 |
ჩემს გალაკტიონს მე ვკითხე ერთხელმურმან ლებანიძე |
 |
გაზაფხულის მახარობელილუარა ჭანტურია |
|
სხივი და წყაროლუარა ჭანტურია |
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
|
მთათ ძილივაჟა–ფშაველა |
|
მაცნევაჟა–ფშაველა |
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
 |
მშვენიერას ქართველასალექსანდრე ორბელიანი |
