მითხარ, ქარო!
- მი−თხარ, ქა−რო!
რა−ტომ დაჰქ−რი?
ხე−ებს ტო−ტებს
რად უ−ლე−წავ?
მტვერს თვა−ლებ−ში
რა−ტომ გვაყ−რი?
და−ვარ−ცხნილ თმებს
რად გვი−წე−წავ?
- ა−ბა, რა ვქნა,
მინ−და ცი−დან
რომ ღრუბ−ლე−ბი
გა−დავ−ყა−რო;
რა−თა მზემ, კვლავ
გა−ა−ნა−თოს,
ეს ქვე−ყა−ნა,
ეს სამ−ყა−რო!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
გაზაფხულის სიმღერაელენე სალარიძე |
 |
მზეო თიბათვისაგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ნინოს შიშიელენე სალარიძე |
 |
აჰა, მაცდური აქაც შემომყვა...ანა კალანდაძე |
 |
მუმლი მუხასაოხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
|
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მზე - დედაა ჩემიხალხური |
 |
ჩიტუნამ იას უმღერანესტან კუპრავა |
|
წვიმანესტან კუპრავა |
 |
მოდუდუნებს მდინარეცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
ღამე მთაშივაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
 |
წყალი არ ყველა წყალიამანანა ტონია |
 |
იუბილეაკაკი წერეთელი |
|
მუდარავაჟა–ფშაველა |
