ობოლი

დე−დის ტკბი−ლი რძის ჭი−რი−მე!
ძუ−ძუ−ებს ვე−ნაც−ვა−ლე−ბი!!
ვინც მა−თი გე−მო არ ი−ცის,
ახ−ვე−უ−ლი აქვს თვა−ლე−ბი.

ხელ−ში ჩა−მიგ−დო ო−ბო−ლი
კუ−დურ−მა დე−დი−ნაც−ვალ−მა.
დამ−წყევ−ლა ე−ნა−ბო−როტ−მა,
გამ−ღა−ლა მის−მა მე თვალმა…

ა−ღარც ვიზრ−დე−ბი, არც ვკვდე−ბი,
შევკვ−ნე−სი სხვი−სა კე−რა−სა,
დე−დის სა−ხელ−საც ვერ ვამ−ხელ,
ვა−ი ჩემს ბე−დის−წე−რა−სა!..

დე−დას ვე−ძა−ხი - “მა−მასა”,
ვე−ძა−ხი მა−მას - “პაპასა”;
არც ერ−თი პა−სუხს არ მაძ−ლევს
და ი−მან გა−მა−კა−პა−სა.

ოჰ, რა ძნე−ლი−ა ობ−ლო−ბა
და უძ−ნე−ლე−სი - გე−რო−ბა!
დე−დი−ნაც−ვა−ლის დე−დო−ბა,
მი−სი მოყვ−რუ−ლი მტე−რო−ბა!!.

დე−დის რძე თაფ−ლი ყო−ფი−ლა
და დე−დი−ნაცვ−ლის - ნაღ−ვე−ლა:
დავ−ლი−ე - ყელ−ზე და−მად−გა,
ძირმ−წა−რედ წა−მო−მახ−ვე−ლა!..

ი−სევ დე−დის რძის ჭი−რი−მე,
ძუ−ძუ−ებს ვე−ნაც−ვა−ლე−ბი!
ოც−ნე−ბით მა−ინც შე−ვეტკ−ბო,
სი−ცხა−დით გა−ნა−წყა−ლე−ბი!