წამყე ბეთანიისაკენ!

წამ−ყე ბე−თა−ნი−ი−სა−კენ! იქ სა−დღა−ცა, ახ−ლო−მახ−ლო
ი−ყო ორ−ბე−ლი−ა−ნე−ბის
და ი−რაკ−ლის სა−მო−სახ−ლო.

გზა−ზე, სა−დაც ცა−ცხვე−ბი−ა და მუხ−ნა−რი უ−მე−ტე−სი,
არ−სად ქვეყ−ნად არ მი−ნა−ხავს
ად−გი−ლე−ბი უ−კე−თე−სი!

ად−გი−ლე−ბი ა−სე მშვე−ნი ვარ−დი−სა−გან, ი−ი−სა−გან...
სა−ნა−დი−რო ად−გი−ლე−ბი...
წამ−ყე ბე−თა−ნი−ი−სა−კენ!

მო−დი, სად−მე უ−და−ბუ−რი ვპო−ვოთ კუ−თხე ქედ−მო−მაღ−ლო,
გად−მოვ−ხე−დოთ მაღ−ლით თბი−ლისს -
მე აქ უნ−და და−ვე−სახ−ლო!

წამ−ყე ბე−თა−ნი−ი−სა−კენ! იქ სა−დღა−ცა, ახ−ლო−მახ−ლო
ი−ყო ორ−ბე−ლი−ა−ნე−ბის
და ი−რაკ−ლის სა−მო−სახ−ლო.