ეფემერა
ჰქროდ−ნენ ე−ფე−მე−რუ−ლი და ფე−რა−დი ქა−რე−ბით,
იყვ−ნენ სა−უ−კუ−ნე−ნი, მაგ−რამ ვერ ვიხ−სე−ნე−ბი
გაფ−რე−ნი−ლი პირ−ვე−ლი წყე−ბის ნი−ა−გა−რე−ბით.
ვწუხ−ვარ: ერ−თა−დერ−თი ვარ და ზე−ცა−ზე სწე−რი−ა
ჩე−მი გზა და ა−ხა−ლი ლა−ლის კარ−თა−გე−ნე−ბი,
ბე−დი - ქროლ−ვის გა−რე−შე - ჩემთ−ვის ა−რა−ფე−რი−ა,
ჩემთ−ვის ყვე−ლა−ფე−რი−ა ი−სევ ლურ−ჯა ცხე−ნე−ბი.
ჰე, ქა−ოს−ში და−კარ−გულს ქა−რი და−მე−დევ−ნე−ბა
ძა−ხი−ლით: გა−ლაკ−ტი−ონ! და ძნე−ლი−ა მიგ−ნე−ბა.
სა−დაც ახ−ლა ჯვა−რი−ა და გვი−ა−ნი მტევ−ნე−ბი,
იქ უკვ−და−ვი მა−გი−ის მარ−მა−რი−ლო იქ−ნე−ბა.
რამ−დე−ნი ქა−რა−ვა−ნი, მთებ−ზე გა−და−მარ−თუ−ლი,
გა−იშ−ლე−ბა - მცნო−ბე−ლი მღვრი−ე უ−დაბ−ნო−ე−თის,
წვე−თი სისხ−ლის არ ა−რის ჩემ−ში ა−რა−ქარ−თუ−ლი,
ძა−ფი ნერ−ვის არ ა−რის ჩემ−ში ა−რა−პო−ე−ტის.
ო, რამ−დე−ნი და−ცხრე−ბა შუ−რი−ა−ნი თვა−ლე−ბი,
რომ მა−რად ი−მარჯ−ვე−ბენ ი−დუ−მა−ლი მშვე−ნე−ბით
ლექს−თა შე−ჯიბ−რე−ბა−ზე - მხო−ლოდ ინ−ტეგ−რა−ლე−ბი,
ცხენ−თა შე−ჯიბ−რე−ბა−ზე - ი−სევ ლურ−ჯა ცხე−ნე−ბი!
ა−ჰა! შო−რით მო−ის−მის ქვეყ−ნი−უ−რი გუ−გუ−ნი.
ელ−ვა ელ−ვას გა−ეკ−რა, და−ე−ლე−კა ცას ღვა−რი,
გაქ−რა, რო−გორც ღუ−მე−ლი, ცოდ−ვით გა−და−ბუ−გუ−ლი,
უ−კა−ნასკ−ნელ ძებ−ნა−თა სევ−დი−ა−ნი საზღვა−რი.
კი−დე−ე−ბი შეშ−ლი−ლი, ღა−მე−ე−ბი ვე−ლუ−რი
და−იტ−ვირ−თონ წა−მე−ბით, ღა−მე მთვა−რეს მო−ე−ბას.
სულს ს−წყუ−რი−ა საზღვა−რი, ი−სევ ე−ფე−მე−რუ−ლი,
სულს ს−წყუ−რი−ა საზღვა−რი, რო−გორც უ−სა−ზღვრო−ე−ბას.
სთქვი, რას ნიშ−ნავს ზე−ნიტ−ზე მდგა−რი შო−რი პალ−მე−ბი?
წინ! იმ უ−სა−ზღვრო−ბა−ში მწუ−ხა−რე−ბას ა−ი−ტან.
ჩე−მებრ დიდ სა−ი−დუმ−ლოს მე იქ მი−ვე−სალ−მე−ბი,
ყო−ველმხ−რივ სივრ−ცე ი−ყოს, შვე−ლა კი - არ−სა−ი−დან.
ო, უბ−რა−ლო ხმე−ბისთ−ვის ა−რასდ−როს არ მე−ცა−ლა,
და−ი−სე−რა მსოფ−ლი−ო გა−მო−უც−ნობ წყლუ−ლე−ბით.
კოშ−კებს სიზ−მა−რე−თი−სას ნის−ლი გა−და−ე−ცა−ლა
და იქ მი−ე−ქა−ნე−ბა სუ−ლი გან−წი−რუ−ლე−ბით.
ნე−ტავ ჯო−ჯო−ხე−თი−სა დარდ−მა გა−მი−ყო−ლი−ოს,
სა−დაც ვარ−დებს ბა−ღი−სას მა−ი−სო−ბა უქ−რე−ბა.
მძი−მე ქვე−ბის ქუს−ლე−ბით და−ვეყრდ−ნო−ბი პო−ლი−უსს,
რო−ცა ქა−რი მოსკ−დე−ბა და ცას შეემუქ−რე−ბა.
რო−გორც უხ−ვი მემკ−ვიდ−რე, ვისვ−რი სავ−სე პეშ−ვე−ბით
ფან−ტას−ტი−ურ მკვლე−ლო−ბებს და ოც−ნე−ბას მკა−თათ−ვის,
წარ−სულ−ში, მო−მა−ვალ−ში წყევ−ლით გა−და−ვეშ−ვე−ბი,
რომ ძეგ−ლე−ბი ავ−მარ−თო მღვრი−ე მშვე−ნე−ბა−თათ−ვის.
თქვენ შე−ხე−დეთ: პირ−ვე−ლი ჩნდე−ბა მე−რი−დი−ა−ნი,
ვე−ძებ ი−სევ და−ღუპ−ვას და დავ−ცი−ნი სი−ბე−რეს,
წარ−სულს ს−წყდე−ბა ფოთ−ლე−ბის წყე−ბა ი−მე−დი−ა−ნი,
შე−მოდ−გო−მის ქარ−ვებ−მა გზე−ბი გა−და−მი−ფე−რეს.
დე, თა−მა−შის თუ ბრძო−ლის ვი−ყო ცქე−რით გარ−თუ−ლი,
ი−ყოს მზე−თა ორ−გი−ა და მა−გი−ა მთვა−რისა,
ვი−ყო ამ ღრი−ან−ცელ−ში მა−რად ხე−ლაღ−მარ−თუ−ლი,
ლან−დი - ა−რაქ−ვეყ−ნურ დარ−დით გადამწვა−რისა.
დამრ−ჩეს ეს სა−ი−დუმ−ლო, რო−გორც წმინ−და ემ−ბა−ზი,
ე−ფე−მე−რა მო−მექ−ცეს, რო−გორც ღა−მეს ე−ნე−ბოს.
ცხენ−თა შე−ჯიბ−რე−ბა−ზე! ცხენ−თა შე−ჯიბ−რე−ბა−ზე!
ცხენ−თა შე−ჯიბ−რე−ბა−ზე გას−წით, ლურ−ჯა ცხე−ნე−ბო!
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
ასწავლეთ ონლაინ ძიების უსაფრთხოება
აუხსენით ბავშვს, როგორ უნდა მოძებნოს ინფორმაცია ონლაინ უსაფრთხოდ და როგორ უნდა მოერიდოს მავნე ვებსაიტებს.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზია ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკი...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
კიდევაც ვნახავ გაზაფხულსვაჟა–ფშაველა |
|
ჩემი ვედრებავაჟა–ფშაველა |
 |
დედოფალს ანაზედბესიკი |
 |
მოსწავლე წიწილებიმანანა ტონია |
 |
ახალი გზააკაკი წერეთელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
 |
თოვლის ბაბუნათია აბულაძე |
|
გულსვაჟა–ფშაველა |
 |
გოგია და ყურცქვიტალუარა ჭანტურია |
 |
ნატუკამაია მიქაია |
 |
დინოცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
|
ბუნების გლოვავაჟა–ფშაველა |
|
რთველიმანანა ტონია |
 |
კავკაზის მთები მაშუკის მთიდგანალექსანდრე ორბელიანი |
 |
სწავლა მოსწავლეთადავით გურამიშვილი |
|
მავნებლებიმანანა ტონია |
