ჩურჩხელების ჩხუბი

ა−ხალ წლის ღა−მეს ჩურ−ჩხლებ−მა
ას−ტე−ხეს აურ-ზაური,
ყვე−ლა−ზე ძლი−ერ გა−ჯავრ−და
შუ−ქუ−რა ნიგვ−ზი−ა−უ−რი.

- ვინ მე−ცი−ლე−ბა შაქ−რო−ბას,
ვინ ა−რის ჩე−მი ტო−ლი−ო,
სიყ−მე−სა ვფი−ცავ, საკვ−ლევ−ზე
ა−რა−ვინ გა−ვი−ყო−ლი−ო!

- რა, რა−სა ჩმა−ხავ, ნი−გო−ზავ,
რა თა−ვი მო−გაქვს გმი−რა−და,
ყურძ−ნი−ა−ულ−თან არ ჰღირ−ხარ,
გამხ−მარ, უ−გე−მურ ჩი−რა−და! -

ე−სა თქვა ყურძ−ნი−ა−ულ−მა,
მაგ−რამ დაჰ−კივ−ლა თხი−ლა−მა:
- ნუ ი−ბე−რე−ბი, ძა−მი−ა,
დე−ე, განგვ−სა−ჯოს ი−ლა−მა. -

აქ ი−ლა ფეხ−ზე წა−მოდ−გა,
საქ−მე აქვს სა−ჭოჭ−მა−ნე−ბი,
მომ−ჩივ−ნებს სინ−ჯავს, უ−ყუ−რებს
ე−ლა−ვენ მი−სი თვა−ლე−ბი.

ბო−ლოს და−ი−წყო: - ნი−გო−ზავ,
მე შენ კი გე−ნაც−ვა−ლე−ბი,
შენც კარ−გი რამ ხარ, თხი−ლუ−ნავ,
ყურძ−ნი−სავ, გშვე−ნის ხა−ლე−ბი!

აქ მო−დით ყვე−ლა ჩემ−თა−ნა,
თქვენ−ში სულ ყვე−ლა კარ−გია,
ჩე−მი ჯი−ბისთ−ვის ა−რა ხართ
არც ერ−თი მე−ტი ბარ−გი−ა!

შე−მოვდ−გი ფე−ხი, გი−ლო−ცავთ,
ღირს−ნი ხართ ჩე−მი ქე−ბი−სა,
პირ−ში−აც არ დამ−ლე−ო−დეს
მე კვა−ლი ჩურ−ჩხე−ლე−ბი−სა! -

სთქვა მო−სა−მართ−ლემ და ა−მით
გა−თავ−და ა−ურ−ზა−უ−რი,
შე−სუს−ნულ ყურძენ-თხი−ლასა
ზედ მიჰყ−ვა ნიგვ−ზი−ა−უ−რი.