მე და ჩე−მი ძა−მი−კო
რო−ცა ვსტუმ−რობთ ბე−ბი−ას,-
ბა−ბუს ა−სე გას−ძა−ხებს:
ე−ქი−მე−ბი გვეწ−ვი−ა!
ი−სიც უ−ცებ მხარს უ−ბამს,
მკურ−ნა−ლე−ბი მო−ვიდ−ნენ?
ა−ბა, კარ−გად გავხ−დე−ბით,
მა−შინ ა−ღარ მო−ვი−წყენთ!
მე−რე დიდ−ხანს ვხა−ლი−სობთ
ბავშ−ვე−ბი და დი−დე−ბი,
ვა−შოშ−მი−ნებთ დე−დი−კოს,-
არ ვართ გა−დაღ−ლი−ლე−ბი.
ბე−ბო გა−ხა−რე−ბუ−ლი
ირგვ−ლივ ყვე−ლას არწ−მუ−ნებს:
თა−ვი უკ−ვე არ მტკი−ვა,
წნე−ვაც კი არ მა−წუ−ხებს.
ბა−ბუს ა−ღარ სჭირ−დე−ბა
ვა−ლი−დო−ლი გუ−ლისთ−ვის,-
ამ−ბობს: ა−ღარც კი მახ−სოვს
ჩე−მი რა−დი−კუ−ლი−ტი.
ბო−ლოს მა−თი ნათქ−ვა−მი
ლა−მის ჩვენც და−ვი−ჯე−რეთ,-
ა−სე თუ გა−ვაგრ−ძე−ლებთ,
და−ვა−ვი−წყებთ სი−ბე−რეს!