მოთხრობები   ›   ქეთევან გარაყანიძე   ›   დაბრუნება

დაბრუნება

ფავორიტებში დამატება

ამ ბოლო დროს ხშირად მესიზმრება მშობლირი სოფელი. ცხრათვალა მზით გაბრწყინებული ხევანი, რომელიც ჩემს ეზოსა და ერთი საკუნის წინათ გარდაცვლილი, ჩემთვის უცნობი, პოლიკაბა ბაბუას ხელით გაშენებულ ჩაის პლანტაციას შუში ჰყოფს.

მესიზმრება აპრილის დილა, ჯერ კიდევ თბილი რძით სავსე სათლს რომ ჰგავს, ბებოს ხელით შემოდგმულს სამზარელოს მაგიდაზე. მესიზმრება კედლის სათის დისკოზე მოთამაშე ანცი სხივები, უდარდელად რომ დაარბენინებენ ისრებს წრეზე და კისერს ატეხინებენ დროს.

ბავშვობაში ნანახი სიზმრებიც მესიზმრება, სიცხადე რომ ახლაც ისეთივე შერჩენიათ, როგორიც 30 წლის წინათ, სადანაც იწყება ჩემი მეხსიერება.

დუქანი, სადაც დაზარებლად ვეგზავნებოდით დედას, რადგან, იქ ბაბუა რაჟდენი, ჩვენი ოჯახის კეთილი მეგობარი გვეგულებოდა, რომელიც ნაყიდ პურზე ფეშქეშად „საფრენ“ კანფეტებს დაგვიყოლებდა და წინა დღეს გატანებული კარამელის ამბავს გამოგვკითხავდა, დაგვრჩა თუ არა კიდევ.

სოფელი, ჩაის მიმღები პუნქტის, დაღლილი თვალებით გამომზირალი, ბოშების ბანაკივით დაძინებელი და მოუსვენარი სოფელი.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია