მოთხრობები   ›   ქეთევან გარაყანიძე   ›   დაბრუნება

დაბრუნება

ფავორიტებში დამატება

ამ ბოლო დროს ხშირად მესიზმრება მშობლიური სოფელი. ცხრათვალა მზით გაბრწყინებული ხეივანი, რომელიც ჩემს ეზოსა და ერთი საუკუნის წინათ გარდაცვლილი, ჩემთვის უცნობი, პოლიკაბა ბაბუას ხელით გაშენებულ ჩაის პლანტაციას შუაში ჰყოფს.

მესიზმრება აპრილის დილა, ჯერ კიდევ თბილი რძით სავსე სათლს რომ ჰგავს, ბებოს ხელით შემოდგმულს სამზარეულოს მაგიდაზე. მესიზმრება კედლის საათის დისკოზე მოთამაშე ანცი სხივები, უდარდელად რომ დაარბენინებენ ისრებს წრეზე და კისერს ატეხინებენ დროს.

ბავშვობაში ნანახი სიზმრებიც მესიზმრება, სიცხადე რომ ახლაც ისეთივე შერჩენიათ, როგორიც 30 წლის წინათ, საიდანაც იწყება ჩემი მეხსიერება.

დუქანი, სადაც დაუზარებლად ვეგზავნებოდით დედას, რადგან, იქ ბაბუა რაჟდენი, ჩვენი ოჯახის კეთილი მეგობარი გვეგულებოდა, რომელიც ნაყიდ პურზე ფეშქეშად „საფრენ“ კანფეტებს დაგვიყოლებდა და წინა დღეს გატანებული კარამელის ამბავს გამოგვკითხავდა, დაგვრჩა თუ არა კიდევ.

სოფელი, ჩაის მიმღები პუნქტის, დაღლილი თვალებით გამომზირალი, ბოშების ბანაკივით დაუძინებელი და მოუსვენარი სოფელი.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია