ყველამ იცის, რომ ბავშვებს შეგროვება უყვართ. ზოგი რას აგროვებს და ზოგი-რას. პატარაობისას თათოსაც იტაცებდა ეს საქმიანობა, მაგრამ უცნაური თვისება ჰქონდა, პაპიროსის ნამწვებს აგროვებდა. დილიდან დაღამებამდე იჯდა კიბის საფეხურზე, რომელიც ჭიშკართან ახლოს იყო და გამვლელ-გამომვლელ მწეველებს აკვირდებოდა. 

შებინდებისას, როცა მთვარე სახლის ჩრდილს ეზოს სიღრმისკენ წაარგრძელებდა, ჟანგიან კოლოფს, რომელიც ნადავლის შესაგროვებლად ჰქონდა გამოყოფილი, შემოხვევდა მკლავებს და სახლის საწვიმარ არხს მიაშურებდა, რომელიც ოდის უკან ღრმა და იდუმალი იყო. ჩაძვრებოდა არხში და ნადავლით კმაყოფილი იწყებდა დიდი და პატარა ნამწვების გადარჩევას. მერე ჟაკეტის პატარა ჯიბიდან ამოიღებდა ასანთის კოლოფს და ცდილობდა დღის ნადავლიდან გამორჩეული ყველაზე დიდი ნამწვის მოკიდებას. ამ დროს 5 თუ 6 წლისა იყო და, რა თქმა უნდა, თვალსმოფარებულს მარტივად მოისაკლისებდნენ ხოლმე. 

როგორც გითხარით, საიმედო სამალავი ჰქონდა, მაგრამ საქმეს თავის კორტოხზე შეკრული ორი კიკინა ურთულებდა. მოკიდების მცდელობისას თავს რომ აქიცინებდა, მარტივი შესამჩნევი იყო. სწორედ ამიტომ წამოადგებოდა თავს უშველებელი ჩრდილი და მიყრუებული სანგრიდან ამოათრევდა– სანგრიდან, რომელსაც ნესტისა და ტალახის სუნი ასდიოდა.

–რას აკეთებ აქ?–ჰკითხავდა დედა.

–ვიმალები–პასუხობდა თათო.

–რატომ იმალები? –შეუბრუნებდა კითხვას დედა.

–იმიტომ რომ განძი მაქვს, რომელიც შეიძლება სხვასაც მოეწონს.

დედა გახსნიდა თათოს განძის ზარდახშას, მისთვის ასეთი ძვირფასი რომ იყო, დედასთვის კი ნაგვისა და დარდუბალას ყუთი და ცოტა ხანს ჩუმად დასცქეროდა, მერე ნამწვებს ბუხარში შეყრიდა, სადაც მოტკრციალე ნაკვერჩხლები თათოს საგანძურს წამში ანადგურებდა, მერე ტირილით გულამომჯდარ თათოს ეტყოდა: 

–თათო, ქვეყნად ბევრი მშვენიერი რამ შეიძლება შეაგროვო და ნამდვილ განძად აქციო, რომელიც სხვა ადამიანებსაც მოუტანს სიხარულს. დაფიქრდი, იქნებ რამე მოიგონო! 

ბევრს ფიქრობდა თათო ამ შესაძლებლობაზე და ერთხელაც გადაწყვიტა, სხვა ადამიანების გასაბედნიერებლად საინტერესო ამბების შეგროვება დაეწყო, რომლებსაც ოდესმე მოთხრობებად და ლექსებად გაუზიარებდა ამგვარი თაგვადასავლების მოყვარულ პატარებს.

---

მხატვარი: ეკატერინე გაგნიძე