მოთხრობები   ›   ქეთევან გარაყანიძე   ›   იების სურნელი

იების სურნელი

ფავორიტებში დამატება

5 თუ 6 წლისა ვიყავი წითელა ბატონები რომ შემეყარა. მახსოვს დედა როგორ ღელავდა, ტემპერატურის დაწევას ვერანარი ხერხითა და საშულებით რომ ვერ ახერხებდა.

სახადი მეზობლის გოგონასგან გადამედო, რომელთანაც „ბატონის წველებაზე“ წამიყვანეს, სპეცილური მიწვევით. ეს წველება, წველებათა შორის, რომლებსაც 8 წლის საკამდე დავსწრებივარ, ყველაზე საცარი იყო. ჩემი მეგობარი უზარმაზარ ოთახში, ძალიან თეთრ საწოლში იწვა. საწოლის გარშემო კი ყველაფერი, წყლის დოქით დაწყებული, ოთახის ჩუსტების ჩათვლით წითელი გახლდათ. საქანელაც კი, რომელიც სოფლად ეზოებში, მძლავრი ხების ტოტებზე აქვთ გაბმული, ჩემი მეგობრისთვის ოთახში შეტანათ. ქალბატონივით იწვა, გარშემო კი უამრავი ბავშვი ირედა, წითელ სამოსში გამოწყობილები წითელი ბურთით თამაშობდნენ. მე რომ მივედი რაღაც, სოკოს მსგავსი, ცეცხლმოკიდებული და მხრჩილავი საგნები დაგვაჭერინეს, კვამლი ძალიან სასიმოვნო სურნელად იშლებოდა გარშემო, ეს სურნელი არასოდეს დამავიწყდება. მხრჩოლავი, ვარდისფერი ნივთირება ჩაფერფლა, სახელურები კი ძალიან რომ გაცხელდა მახსოვს გამოგვართვეს და დიდ ჯამში ჩაალაგეს.

 მერე წითელი მარმელადის რიტული დაწყო. უზარმაზარ სინზე ელაგა სანუკვარი ტკბილელი და ბატონის ხელიდან სათითაოდ იღებდა ყველა წველი. მარმელადის რიტულის შემდეგ ჩემი მეგობარი გაჭირვეულდა, ატირდა. სტუმრებმა წასვლა იწყეს-მეც წამომიყვანეს.

 ნასიამოვნები და კმაყოფილი მივდიდი შინისკენ, ოცნებით გაბრუბულს თვალწინ მედგა, როგორი იქნებოდა ჩემი „ბატონის წველება“, ათასგვარი გეგმა და მიზანი დავსახე.

ორი დღის შემდეგ დედამ სახეზე წითელი გამონაყარი შემნიშნა და სასწრაფოდ ექიმთან გამაქანა.

-ბატონები, წითელა ბატონები,-თქვა ექიმმა და დედას რაღაც მითითებები მისცა, მაგრამ მე მისი არც ერთი სიყვა აღარ მესმოდა. მივხვდი რაშიც იყო საქმე და იმაზე დავიწყე ფიქრი, თუ ვის მოვიწვევდი ჩემი ბატონის გასახარებლად, ან რა ფერისა იქნებოდა ბურთები, ან ბუშტები, რომლებსაც ჩემს საწოლთან დაყრიდნენ.

სახლში რომ დავბრუნდით დედამ მითხრა: მაღალი ტემპერატურითა და გამონაყარით სირბილი და საგარეო გართობა არ შეიძლებაო.

 გამიწყვეს მაქმანებინი, ქათქათა საწოლი და ჩამაწვინეს. ჩემი „გაბატონების“ შესახებ ხმა მალე გავარდა სოფელში. უამრავი მნახველი მოდიდა, მოჰქონდათ საჩუქრები, ყველაფერი წითელი. ერთმა თეთრი ქათამი მომიყვანა, ცოცხალი ქათამი, ფრთებზე წითელი ხასხასა ბაფთებით. როგორ გამაცა მისმა საჩუქარმა, მეგონა ეს საცარი ვარია სპეცილურად ჩემთვის გაჩდა, როგორი მადლირი ვიყავი ბატონთა მბრძანებელის ამ საჩუქრისათვის.

ვარია ჩემს საწოლს არ შორდებოდა, დღე და ღამ სასთუმალს მეჯდა. ფრთებს დიდი გულმოდგინებით ვუსინჯავდი, მინდოდა გამეგო როგორ ამოვიდა წითელი ბაფთები. მე რომ სახადისგან განვიკურნე ჩემი ვარია სადღაც გაჩინარდა, სახლიდან წავიდა და აღარ დაბრუნდა. დედამ მითხრა, შენი წითელი პერაგი დიდ ბატონს წაუღოო...

სახადის დღეებში ერთი განსაკუთერბული სტუმარი მყავდა, ჩიტო ბებო, რომელსაც ხელში მიწიდან ძირ-ფესვიანად ამოღებული იბის თაგული და ბრტყელი ქვა ეჭირა. მახსოვს როგორ გასუფთავა მიწისა და ბალახებისგან იბი, მერე გარეცხა, გააშრო და ხის ვარცლზე გასაშრობად დალაგა, რომ გაშრა ბრტყელი ქვით დაჩეჩქვა, ისე რომ წვენი გამოუყვანა, მერე კი იბის სურნელით გაჟღენთილი ბამბის ქულა სახეზე დამაფინა. სამო ჟრუნატელმა დამირა, სიცხისგან გათანგულ სხეულს უსაზღვრო ნეტარება დაუფლა. გავარვარებული ლოყები დაცხრა, დაიწმინდა. გამონაყარიც გაფერმკრთალდა. კიდევ რაღაც უცნაურ სიტყვებს ბუტბუტებდა ბებია ჩიტო, როცა იბის სალბუნს მაფენდა, მაგრამ მე ისინი სამწუხაროდ აღარ მახსოვს.

იმავე დღეს, საღამოს, კიდევ ერთი ბებო გვეწვია, რომელმაც დავიწყარ ფორმებად ამოყვანილი ყველი მომართვა. ერთზე მითხრა-ჩიტიაო, მეორე-ჩურჩხელა გამოდგა, მესამე-ყვავილი, მეოთზე-თევზი...არ ვიცი როგორ ეყო მოთმინება ბებია დარიკოს ამდენი ეშრომა ჩემი ბატონის გასახალისებლად, დიდებს ხომ მუდამ ეჩქარებათ?!...

მე და ბატონი რამდენიმე დღეში ერთმანეთს გამოვეთხოვეთ, ბატონი თავის ბატონთან წავიდა, მე დედასთან დავრჩი და დღეს, უდიდესი ნეტარებით ვიხსენებ იმ დღეებს, რომელთა შუქი მთელ ჩემს ცხოვრებას აცისკროვნებს.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია