დევების ქორწილი

ღა−მით ცა ჰქუხ−და, გრგვი−ნავ−და,
მთებს მო−ედ−რი−კათ თა−ვი−ო.
ტყეს გას−დი−ო−და ფო−თო−ლი,
ზღვა ბო−ბო−ქა−რობს შა−ვი−ო.
დე−ვებ−სა აქ−ვის ქორ−წი−ლი,
დი−დი დარ−ბა−ზი ზრი−ა−ლებს.
მეც დამ−პა−ტი−ჟეს, შე−ვე−დი, -
რა მქი−სე სუ−ნი ტრი−ა−ლებს?!
სამ პი−რად ცე−ცხლი და−ენ−თოთ,
ზედ სა−მი ქვა−ბი შხი−ო−და,
სტუმ−რე−ბის წი−ნა ხონ−ჩებ−ზედ
კა−ცის თავ-ფეხი დი−ო−და.
უკ−ვე−ნას ყუ−რე−ში−ი−თა
კვნე−სის ხმა გამოდი−ო−და:
“ძმის ხორ−ცი რო−გო−რა ვსჭამო?!” -
ყმა ვინ−მე გა−მოჰ−კი−ო−და.
უსმელ-უჭმელად გავს−ძე−ხი,
ყელ−ში−აც ამომდი−ო−და.