მე შენი ტრფობით ვერ გავძეხ

მე შე−ნის ტრფო−ბით ვერ გავ−ძეხ,
შენ — ჩე−მის სი−ძულ−ვი−ლი−თა.
ვერ გი−ღა−ლა−ტებ მა−ინ−ცა,
თუნდ ხორცს ვიგ−ლეჯ−დე კბი−ლი−თა,
გულ-დაკოდილი შენ−გა−ნა
მი−თაც ღმერთს გახ−ვე−წებ სი−ტყვი−თა.
გახ−ვე−წებ, ვე−მუ−და−რე−ბი
ცე−ცხლის მქში−ნა−ვის პი−რი−თა,
გარ−შე−მო შე−მო−ხა−ზუ−ლა
ცხე−ლის ცრემ−ლე−ბის მი−ლი−თა.
თა−ნაც დაგბ−რუ−ნავ თავ−ზე−და
ჩე−მის ჯვარც−მუ−ლის ფიქ−რი−თა.
შენ ა−მას ა−რაფ−რად აგ−დებ,
მოხ−ვალ, ზედ მდგე−ბი წიხ−ლი−თა.

უცვ−ლე−ლი ვრჩე−ბი მა−ინ−ცა
ჩე−მის წა−დი−ლით დი−დი−თა,
სამ−ყა−როს ი−ქით რომ მი−დის,
მო−მაკვ−დავთ გა−ნა ი−ცი−თა?!
წვრილ−მანს, ჩან−ჩა−ლა აზ−რებ−სა
ვი−ლა−ლავ აქეთ-ი−ქითა:
არ და−მი−შა−ლონ მი−მოსვ−ლა
ღმერთ−თან ამ გრძნო−ბის ხი−დი−თა.
შე−ნი ვარ დი−დი ერთ−გუ−ლი,
ვერ−ვინ შემ−ხე−დავს იჭ−ვი−თა.
შე−ნი ვარ, შენთ−ვის მოვკვ−დე−ბი,
თუნდ შხამს მას−მევ−დე ჯიხ−ვი−თა!