დღე გა−ფითრ−და ი−ა−გუნ−დის,
დგას ღრუბ−ლე−ბის ჯგუ−ფე−ბი.
რა−გინდ დი−დი გუ−ლი გქონ−დეს,
მა−ინც და−ი−ღუ−პე−ბი.

სა−ში−ნე−ლი მოსკ−და წვი−მა,
როს მ−ცხე−თა−ში წა−ვე−დი,
სად ა−ზი−და ძველ−მა ქიმ−მა
მწი−რის ცა, ვარსკვ−ლა−ვე−ბი.

არ გა−დი−ღო წვი−მამ გზამ−დე,
ტა−ლა−ხებს ვერ დავ−ზელ−დი,
და თა−ვი−დან ფე−ხე−ბამ−დე
მას−ხა, ძლი−ერ დავს−ველ−დი.

მე გავ−ცივ−დი. ა−ვა−და ვარ,
ძლი−ერ, ძლი−ერ ა−ვა−და.
ის მწა−რე დღე, გსურს თუ ა−რა,
მო−ვა თავისთა−ვა−და.

დღე გა−ფითრ−და ი−ა−გუნ−დის,
დგას ღრუბ−ლე−ბის ჯგუ−ფე−ბი.
რა−გინდ დი−დი გუ−ლი გქონ−დეს,
მა−ინც და−ი−ღუ−პე−ბი.