ხანჯალს

შე−ნი ჭი−რი−მე, ხან−ჯა−ლო,
რკი−ნა−ო ხვა−რას−ნი−სა−ო,
შენ ერთად-ერთო ი−მე−დო
მტრი−სა−გან გა−მოხს−ნი−სა−ო!..

გლე−სავ და გლე−სავ, ხან−ჯა−ლო,
ა−მო−გი−ფე−რავ გულ−სა−ო!
შენ უნ−და ეძ−მო და ეყ−მო
უ−მართ−ლოდ და−ჩაგ−რულ−სა−ო!

ნეს−ტა−რი−ცა ხარ, ბას−რიც ხარ,
ო−რი−ვე გვერ−დით მჭრე−ლი−ო;
გპატ−რო−ნობს გუ−ლი ფო−ლა−დი
და გი−პყრობს რკი−ნის ხე−ლი−ო.

მი−სი გამ−ჩე−ნის ჭი−რი−მე,
ვინც რომ შენ გა−მოგ−ჭე−და−ო!
ჭი−რი−მე, შე−ნი ჭი−რი−მე,
მტერს ა−უ−ტი−რე დე−და−ო!

ბევ−რი ნაღ−ვე−ლი შე−ას−ვეს
მტრებ−მა ამ ჩემ−სა გულ−სა−ო,
შენ მიმ−კურ−ნა−ლე, მახ−ვი−ლო,
უ−მართ−ლოდ და−ჩაგ−რულ−სა−ო!

მი−მო−ცი−ქუ−ლე მტრის გულ−თან,
მი−მიძღ−ვენ ჩე−მი სა−ლა−მი:
ის ვი−თომ სა−წე−რე−ლი−ა,
ჩა−ერჭ−ვე, რო−გორც კა−ლა−მი!

მი−სი წი−თე−ლი მელ−ნი−თა
შე−მა−ღე−ბი−ნე ჭა−ღა−რა,
იმი−სი კვნე−სა იქ−ნე−ბა
ჩემთ−ვის და−ფი და ნა−ღა−რა!

გლე−სავ და გლე−სავ, მახ−ვი−ლო,
ფო−ლა−დო, ჩე−მო რკი−ნა−ო!
დრო−ა, ა−მო−დი ქარ−ქა−შით,
ა−ღარ გაქვს აწ მანდ ბი−ნა−ო.