წილის ყრა

სკამს იჯ−და ბა−ბუ−რა−უ−ლი
გუ−დანს გუ−და−ნის ჯვარ−ში−ა, -
გა−რეთ ი−ყოფ−დენ ნა−დავლ−სა,
ჩოჩ−ქო−ლი ის−მის ჯარ−ში−ა.
წი−ლის ყრა ა−რი, ცი−ლო−ბა
ა−თას ცხვარს, ო−რას ხარ−ში−ა.
გმირს არ ა−ჯავ−რებს ნა−დავ−ლი,
შეკ−რუ−ლი ა−რის წარბ−ში−ა,
სა−ხელს ვერ გასცვ−ლის დავ−ლა−ზე,
მით არ ე−რე−ვა ხალხ−ში−ა,
ა−რაფ−რად იმჩ−ნევს ჭრი−ლო−ბას,
ნატყვია−რი სჭირს მკლავ−ში−ა.
წინ უ−ზის ჩოქ−ზე დას−ტუ−რი,
შავს ლუდს უ−მა−ტებს თას−ში−ა.
“ვი−ნაც მადლს სჩა−დის, სან−თე−ლი
მი−სი არ ჰქრე−ბა ცა−ში−ა.
გამ−რავლ−დეს შენ−ფე−რე−ე−ბი
გუ−და−ნის ჯვა−რის ყმაშია!”
დას−ტუ−რი ბა−ბუ−რა−უ−ლის
ქე−ბის სი−ტყვე−ბის თქმა−ში−ა:
“უჯიშო-უხეირონი
გა−მო−სა−დეგ−ნი რა−ში−ა?!
კა−ი ბი−ჭო−ბას ი−ჩე−ნენ
მარ−ტო−კა ლუ−დის სმა−ში−ა.
ულვაშებ-დაწკეპილები
წა−მოსხ−დე−ბი−ან თავ−ში−ა.

შენ−ფე−რა, ბა−ბუ−რა−უ−ლო,
ა−რა−ვი−ნა გვყავ მთა−ში−ა.
ი−ცო−ცხლე, დიდ−ხანს ი−ცო−ცხლე!”
დას−ტურ−მაც კონ−ჩხას ას−წი−ა.
წი−ლის მყრე−ლე−ბი შა−ვარდ−ნენ
ბა−ბუ−რა−ულ−თან ხატ−ში−ა
და უ−თხრეს: “თა−ვი−სი წი−ლი
წა−მო, წა−ი−ღე, ბერ−დი−ა!”
ხელს იქ−ნევს ბა−ბუ−რა−უ−ლი,
მაღ−ლა ას−წი−ა მკერ−დი−ა:
- “თქვენ ი−ყოს, სხვა ა−რა მინ−და,
ბი−ჭე−ბო, ლუ−დის მე−ტი−ა”.
- “რად არ? სა−კარგყ−მოც შენ გერ−გო,
ხა−რი თორ−მეტ−ზე მე−ტი−ა.
მომ−დუ−რავ არ−ვი−ნა რჩე−ბა,
ყვე−ლას უ−ღი−მის ბედია”.
- “არ მინ−და, გე−ტყვით, გა−ი−გეთ,
იქმ−ნას, რაც და−მიყ−ბე−დი−ა:
მე არ ა−ვი−ღებ ა−რაფერს”.
კვლავ ე−უბ−ნე−ბა ბერ−დი−ა:
“ა−სე მაქვს ხატ−თან პი−რო−ბა,
კვლავც შეგ−ვე−წე−ვა ღმერ−თი−ა -
თქვენ ი−ყოს, თქვე−ნი, ჩემ წი−ლი,
თხაც კი არ მინ−და ერთია”.

უ−თხრა და თან გა−იბ−რუ−ნა
გვერდ−ზე მორგ−ვი−ვით ქე−დი−ა.