დამისხი, დამალევინე
რო−ცა მოვ−ცა−დე სო−ფე−ლი,
ჩემს უ−სირ−ცხვო−ბას ვკვი−რობ−დი.
ნუ მის−ხამ, ა−ღარ მეს−მე−ვა
კა−ხუ−რის ვა−ზის ნა−ჟუ−რი!
გულს მი−წყა−ლავს, გო−ნე−ბას მი−რევს
გა−ნა−გო−ნა−რი, ნა−ხუ−ლი.
ა−რაფ−რად ა−რა ვვარგ−ნილ−ვარ
მშო−ბე−ლი ქვეყ−ნის მსა−ხუ−რი.
არ−მად არ უნ−და შა−მერ−გოს
დე−დის რძის მსგავ−სი კა−ხუ−რი?
ა−რამი ა−რი ეგ ღვი−ნოც
ჩემ−ზე, ეს ქუ−დიც ნა−ხუ−რი.
ნუ მას−მევ, ა−ღარ მეს−მე−ვა,
ყელ−ში არ ჩა−დის, გუბ−დე−ბა.
აღ−მა წამ−ღე−ბი ოც−ნე−ბა
უბსკ−რუ−ლი−სა−კე ბრუნ−დე−ბა.
კა−ცო, გა−ი−გე, ირწ−მუ−ნე,
გუ−ლის ძარღ−ვე−ბის ტკრცი−ა−ლი!
რა−კი არ იშ−ლი, ა−მივ−სე
შხამ-ნაღველითა ფი−ა−ლი.
ი−მას შე−ვირ−გებ, ღირ−სიც ვარ
უ−ღირ−სი, ოხერ-ტიალი!
პუ−რიც წა−ი−ღეთ, არ მინ−და,
ა−რამი ა−რი ჩემ−ზედა:
ვე−რა ვუშ−ვე−ლე მი−წა−სა,
ა−ნე−ულს, მო−სულს ქერ−ზე−და,
ჯე−ილ−მა ახ−ლა რას ვუშ−ველ?
თმა გა−მი−თეთრ−და ყბებ−ზე−და.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
აუხსენით ბავშვს, რატომ არის მნიშვნელოვანი სხვების პატივისცემა და როგორ უნდა მოიქცეს სხვებთან პატივისცემით.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზი ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკიდო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
მხიარული ზაფხულიმზია გოგნიაშვილი |
 |
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ნეშტსვაჟა–ფშაველა |
 |
რომელი საათია?გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ცრემლთა ისარნიბესიკი |
|
ჩივილი ხმლისავაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
 |
ახალბედა მეთევზეშოთა ამირანაშვილი |
|
დაღლილ წამწამთ ქვეშგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სილამაზენოდარ დუმბაძე |
 |
ღამის სიმფონიაელენე სალარიძე |
|
მეოცნებე აფრებითგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
|
ილია ჭავჭავაძის სახსოვრადვაჟა–ფშაველა |
|
ქალაქი წყალქვეშგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მარკეტშიმანანა ტონია |
 |
დედის სიმღერააკაკი წერეთელი |
|
რაც არ იწვის, არ ანათებსაკაკი წერეთელი |
