უმანკოება

ვი−ხი−ლე ვარ−დი მ−წყრა−ლობ−და, ცრემ−ლი−თა გულ მქუ−ხა−რობ−და,
ი−ა თავ დახ−რილ მკრთა−ლობ−და, შრო−შა−ნი ფე−რით მქრქა−ლობ−და,
სო−სა−ნი თრთვი−ლით მზრა−ლობ−და, და სა−რო გა−ნიბ−ძა−რო−და,
უ−მან−კო−ე−ბა მათ-შორის მო−უ−წყე−ნე−ლად ხა−რობ−და.

ი−გი მთვა−რობ−და, ბად−რობ−და, კრთოლ−ვი−და, ნათ−ლად და−რობ−და,
ბრო−ლის ვე−ლობ−და, მზე−ობ−და; მწვე−ლობ−და, მო−ელ−ვა−რობ−და,
ან−და−მა−ტობ−და, მხნე−ობ−და: მიმზიდვე−ლობ−და, ზნე−ობ−და,
გალობდა-ი−ადონობდა, ხმატკ−ბი−ლად მხმო−ბა−რე−ობ−და.

ვით მარ−გა−ლი−ტი სა−და−ფით, აღმოკრთოლ−ვი−და სა−გებ−ლით;
სმი−რი−ნო−ზუ−ლად ღი−მი−ლით, გა−ნიშ−ლე−ბო−და დილ−დი−ლით;
დასცქრი−ალებდა სი−ცი−ლით, და−კამ−კა−მებ−და სირ−ბი−ლით.
გვაქვნ−დეს სი−ცო−ცხლე ქა−დი−ლით, ზე−ცის არ−სე−ბის ნა−წი−ლით!

ზე−ცას არს მი−სი სა−ვა−ნე: მზი−სა ნა−თელს და−ვაგ−ვა−ნე!
ღვთი−სა მადლ−სა დას−დევს თა−ნა, ქვეყ−ნად კრთოლ−ვით მო−ნა−ვა−ნე;
მტრე−დობს, კრა−ობს, ან−გე−ლო−ზობს, ვით ყმა კვა−ლად სა−აკ−ვა−ნე;
ყრმა მ−წყა−ზა−რი მა−რა−დი−სი, ვერ ჰსცვლის დრო−ცა მამხ−ცო−ვა−ნე.

წრფელ−სა გულ−სა ეს−ტუმ−რე−ბის, ეთ−ვი−სე−ბის შუ−ქი წრფე−ლი:
ვარდ ზამ−ბა−ხით ბროლ-ლალს ფრქვე−ულს, მრა−ვალ ფე−რად ჰკრთის ნა−თე−ლი.
აგ−ნე−ბენ მას ვერც მაც−თურ−ნი, ვერც სო−ფე−ლი, ვერ−ცა ბნე−ლი;
მხნედ ვვალს უ−ზაკ−ველს ქვე−ყა−ნას, წმი−დათ მქცე−ვი, მაღ−ლად მზმე−ლი.