ვარდი

ფავორიტებში დამატება
ერთსა კუთხეს, წალკოტს, ტურფა ნერგი, კორტზედ დანერგული,
ნაკადულის წინა შტონი, ერთად ბუჩქად აღმოსული,
გაზაფხულით გაფურთქვნის, აღჰყვავდების, წყაზრად სრული
ეს არს ვარდი: ყვავილს მეფად, მოლექსეთგან დასახული.

მას მიჰხედავთ გაფურჩქვნილსა, დილის ნამით დანამულსა;
ვით მტირალსა ტრფილისთვის, სევდით ნისლით დაფარულსა.
ტრფონისაგან ფერმიხდილსა, ქარისაგან შერხეულსა
თავდახრულსა მწვანეთ შუა, მორცხვსა რასმე ძოწეულსა.

კვლავ მიჰხედეთ მას, მღიმარეს; როს მკრთოლურებს მხიარლად,
ვით ირისობს მრავალ ფერად, მზისა შუქსა ზედ მიდგმულად.
ყვავილთ მეფას, მწვანით მოსილს; ვით ეგზნების მეწამულად.
ბროლ-ლალს ერთად შეჯგუფულსა, ფეროვნებით შეფრქველად.

ვით გარემო მას, გარდაშლის, ახალ ნორჩნი აშვენებენ:
ჯერეთ ჩჩვილნი მწუნოსნობენ; ზოგნი მცირედ ძოწს იპობენ;
სიჩჩვილესა მოკრძალებით, ვით მჭურეტელთა აჩვენებენ;
ქალწულებით ამაყობენ; სიკეკლუცეს აწონებენ.

ნიავთაგან მომღერალნი სურნელებას მიმოჰფენენ.
ფურცელთ შრიალთ, წყაროს წკრიალს, ერთხმად ჟღერას შეწყობენ.
ქვეშ მომდინარს ნაკადულში, ვით სარკეში ელვარებენ:
უმზერიან თვისს შვენებას; მხირულათ ნარნარობენ.

მთრთოლარებენ, მკმოლვარებენ, მკრთოლვარენ მრავალ ფერად:
ზურმუხტის ფრად, იგუნდად, ლალად ალის დასამღერად;
ქვეშ მწვანილნი და ყვავილნი ნივითა ღელვენ მჭევრად;
ზედ აჩრდილსა ვარდი შავად ხატავს დიახ შვენირად,

ვით ერთს ბუჩქად, მსგავსად ერთი სამეფოსა, ყოვლადობენ;
მრავლად შტონი, ვითა ტომნი, განწყობილნი მოსაგრობენ;
ზედ ეკალნი, შუბოსანნი ვით მხედარნი, ბანაკობენ,
ბულბულისა სამესისხლოდ რავდენს რაზმთა განაწყოენ!..

ვით მხმილავად, ვარდის მცველად, მღვიძარობენ, გუშაგობენ.
შემხებელთა გმერენ შუბთა; სიკვდილი ჰსურსთ მოსისხლობენ;
მარად ვარდი, კეკლუცთ მსგავსად, ხშირად მხმილავთ აცთუნებენ;
თვით გასცემენ თვისს შვენებას: დაფარულად აშიკობენ.

შტვენს ბულბული მთელს ღამესა; გმინავს, უკრთობს ვარდსა ძილსა;
სულმილეულს უსულს დასძახს; ველსა მოჰფენს ხმასა ტკბილსა;
ხან ნივიც ჟღერას მისძახს, ხან მაღლად ჰყეფს, ხან შტვენს ზილსა;
მას მგზნებარე გული უმღერს, შეშლით იწყებს ხან სიცილსა.

ვარდსა მგრძნობსა, მისსა მსმენსა, გულსა სევდა შეპარა:
ტრფობისაგან გაფერმკრთალდა, სიხარული მიფარა
ცისკარს, ვითმცა, განუღიმა; ავრორასთან ცრემლი ღვარა.
კუპიდონმა გულს ისარი განაწონა; მთლად დაბზარა.

ვის არა ჰსძლევს ტრფობის ძალა: ვარდსა თმენა დამალა.
ბულბულს მიჰყუა; მოზიდა მისი ტრფობა მოვალა...
ძლივს შეერთდა იგი ბულბულს! ძლივს სევდისგან მოცალა!
ზედ დაჰხარის მას ბულბული: ხმა მწვედ ტურფად აღიმაღლა!

ვარდზედ მჯდომელის ბულბულის, ვინმოსთვლის განლიგებასა.
კალთა უგრძნეს: უკუდგნენ, ემონენ ვარდის ნებასა.
მის ორის ტურფის სიმწყაზრის რა ბრძენი ასწერს ქებასა
ვარდი ჰგავს სათნობასა, ბულბული განათლებასა!

თვისი კუთხე განანათლეს და შეამკეს ცათა დარად..
ღვთის მადლი ყველგან მიჰფინეს: ზღვად, ჭალაკად, მთად და ბარად..
მუნ ღელავს ტკბილი გალობა: აღმოსავალით და ბღვარად.
კვლავ ხელოვნება, ვაჭრობა განავრცეს მუნ გასაკმარად.

წარხდნენ ჟამნი და განცდანი ესივნენ ვარდსა სარებლად:
ყვავი დასჩხავის აშიკად; ჰკრეფს კაცი შეუბრალებლად;
სიბერეც სიკეკლუცესა უჭკნობს მას გახარებლად,
კვლავ ქარიშხალთა მოჰბერეს ფურცელთ ცად გასატანელად.

აგლიჯა ვარდმა ბულბული ქარმან, მძაფრიად მქროლელმან;
წაართვა მცნება, გრძნობა, ხმა, მას ღმერთმა, მეხთა მსროლელმან;
კვლავ ჰბერავს ქარი, ვარდსა სძრცვნის; მან რა ჰქმნას, ძრწოლით მშრომელმან..
მთლად განაბნია ჰაერში იგი მის, მდევნელ-მწყრომელმან.

ბულბული, ძეძვზედ იმალვის, სისხლისა ცრემლთა მფრქვეველი.
ჰსჭვრეტს ვარდსა ქარით განბნეულს; სტანჯავს ზეცა და ქვეველი,
უკვირს, ფარვანებრ ვერ არის თავის სამთელში, დამჭველი..
იგლოვს, რომ ტანჯულს ცოცხალსა ელევის გლახ საყვარელი

კანასკნელი ფურცელნი ვარდისა, გაყვითლებულნი
გასცვივდნენ, დაჭკნენ, განიბნენ, დროთი მოუძლურებულნი..
ირძევინ მდურვით მართ შტონი, გამხმარნი, გაშიშვლებულნი.
გუშინ კრთოლვიდნენ დიდებით; დღეს ვით შეიქმნენ ვებულნი!

ლის ახალსა გაზაფხულს ფესვი, ღვთით დამკვიდრებული..
რავდენს მაგალიტს გვააზრებს ვარდი, ჯერ აყვავებული;
მერმე გამხმარი, შიშველი, ყოვლის ფრით გამქისებული..
ქვეყანასა ჰგავს, რომელი არს კეთილ განათლებული.

ვარდის სიშიშვლე არა ჰგავს, ქვეყანას ბიწით გამქრალსა?.
როს გარყვნილობის გრიგალი არყევს სიბრძნესა და ძალსა,
სათნობისა ყვავილსა აღფხვრის და მიჰფენს ბნელს ალსა,
ჭეშმარიტს სდევნის სოფიზმა, აბნელებს ზნეს და სწავლასა!.

ვით განათლება თვინიერ სათნობისა მქისდების..
მისგან ქვეყნაც თვინიერ სათნობისა შიშვლდების:
ბრჯუვდების, სდების, მდაბლდების, იწყვლის, იმუსრვის, ბრმავდების,
ყოვლი კეთილი მოეცრცვის; ვიდრე ახლად აღჰყვავდების!.
დავით მაჩაბელი
რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს ლექსი საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს ლექსი საინტერესო?



ეს ლექსი არცერთ კატეგორიაში არ არის.

ნახატი ლექსები - ამ ლექსის თემაზე შექმნილი ნახატები

ამ ლექსის თემაზე ჯერ არ არის არცერთი ნახატი ატვირთული. იყავი პირველი, ატვირთე შენი ნახატი!

დაამატე ნახატი

იმისთვის რომ შეძლოთ ამ ლექსის თემაზე შექმნილი თქვენი ნახატის დამატება, ჩვენს საიტზე უნდა გქონდეთ გახსნილი ანგარიში. ამისათვის უნდა გაიაროთ რეგისტრაცია.

ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია