ბაკური

-გვი−ამ−ბე, ე−ლიზ−ბა−რა−ო,
რა ამ−ბავ მოხ−და ე−ღო−სა?
რო−გორ და−ეც−ნენ ლე−კე−ბი
ბა−კუ−რის ციხე-ეზოსა?
-არ მინ−და, ძვე−ლი დარ−დე−ბი
რომ გულ−ში ა−ი−წე−წო−სა.
მე რა ვთქვა? უნ−და კა−ცო−ბა
ბა−კურ−მა დაიკვეხოსა…
ჩემ−ფე−რე−ე−ბის სი−ცო−ცხლე
სა−მა−რემ და−ი−ლე−კო−სა.
-რად ი−ტყვი, კა−ცო, მა−გა−სა
თავს რა−და სწიხ−ლავ ფე−ხი−თა?
-სი−მართ−ლით მარ−ტო ეს მეთქ−მის.
მაშ ტყუ−ი−ლი ვთქვა კვე−ხი−თა?
ვერ შავ−ძელ ი−მის მხრის ჭე−რა,
ვერ მოვკვ−დი, - სუ−ლი მეტკბილა…
ბა−კუ−რის ო−მი და ქცე−ვა
ნე−ტა−ვი თვა−ლით გე−ხი−ლა!
გუ−ლი მკლავს, ცო−ცხლად რისთ−ვი−სა
მტერს ჩა−უ−ვარ−დი ხელ−ში−ა,
ა−მის−გან ეხ−ლა ფიქ−რე−ბი
შხა−მად ა−მომ−დის ყელ−ში−ა.
თა−ვის ა−ღე−ბა არ მწა−დის,
ვე−ღარც გავშ−ლილ−ვარ წელ−ში−ა.
-ხომ არ გა−ე−ქე, რა ვუ−ყოთ,
არ და−გა−ცა−ლეს სიკვდილი…
ის რისთ−ვის გე−სირ−ცხვი−ლე−ბა,
რა−იც არ ა−რის სირ−ცხვი−ლი?
ჩვენც ვი−ცით, აგ−რევ გა−ვი−გეთ
ამ−ბავი კი−ლო−კა−ვა−და;
ერთ−მაც არ დაგგ−მო, ღვთის მადლ−მა,
არ მო−გიხ−სე−ნა ა−ვა−და.
გე−ნუ−კავთ, ო−მის ამ−ბავი
ეხ−ლა გვი−ამ−ბო თა−ვა−და.
-დი−დი მო−ვი−და მტრის ჯა−რი,
გარს შე−მოგ−ვერ−ტყა ღო−ბე−და,
შვიდ დღეს ვი−გე−რეთ თო−ფე−ბით,
მრა−ვა−ლი კი−დევ ვხო−ცე−თა;
დი−აც−ნი წა−მალს გვი−წყავ−დენ,
ქე−ბის ღირს−ნი−ა სწო−რე−და!..
მერ−ვე დღეს ტყვია-წამალი
გას−წყდა, გა−თავ−და სრუ−ლა−და
და ჩვე−ნი შრო−მაც მა−შინ−ვე
ჩავთ−ვა−ლეთ და−კარ−გუ−ლა−და.
უ−ძი−ლო, მშიერ-მწყურვალნი,
მტერს, რომ ჩვენ მა−შინ ვიყ−ვე−ნით!
ბედ−მა გვი−მუხთ−ლა ტი−ალ−მა,
გავ−ცუდ−დით, გა−ვი−რი−ყე−ნით,
მოდ−გა და მოდ−გა მტრის ჯა−რი,
ცი−ხის მო−ერ−ტყა ლი−ბო−სა;
რჩე−ბო−და ჩვე−ნი ქავ-ციხე
გულ−ხა−და−რას და დი−დო−სა.
“უნ−და ცოლ-შვილით მტერს დავრ−ჩეთ,
სირ−ცხვი−ლი კის−რით ვზი−დო−თა!
მას მემ−რე ტან−ზე აბჯა−რი
რო−გორღა დავიკიდოთა?!”
ცე−ცხლად გა−დიქ−ცა ბა−კუ−რი,
მარ−ტო ოხვ−რად და კვნე−სადა…
გუ−ლი ჰქცე−ვი−ა ტა−ლა−და,
თვა−ლე−ბი უ−ჩანს კვე−სა−და.
“ვაჰ დე−დას მტრისას!” - ე−სა სთქვა,
ხე−ლი გა−ივ−ლო ხმალ−ზე−და:
“ი−სევ მე დაგხოცთ!” - და ცოლ-შვილს
თა−ვე−ბი დასჭ−რა წამ−ზე−და.
მტერს მი−ე−გე−ბა ცი−ხის კარს,
მეც ი−მას მივ−ყევ კვალ−ზე−და.
გა−უხ−ტა ხმალ−მო−ღე−რე−ბით,
ფრან−გულ−მა გა−ი−ცი−ნა−ო;
თორ−მე−ტი მოჰკ−ლა ცი−ხის კარს,
ერ−თურთ−ზე და−აწ−ვი−ნა−ო.
ვე−ფხვსა და−აცვ−და კლან−ჭე−ბი,
ბა−კურ−მაც და−ი−ძი−ნა−ო.