ყურცქ−ვი−ტა კურ−დღლის ბა−ჭი−ავ,
ჩუ−მად, რომ და−ი−ა−რე−ბი
თუ კი სტა−ფი−ლოს და−ე−ძებ
ნუ მორ−ცხვობ, დაგეხმარებით.

ამ სი−კე−თისთ−ვის ბავშ−ვე−ბო,
ბოს−ტანს არ გა−ვე−კა−რე−ბი,
სხვა−გან ვი−პო−ვი მე სარ−ჩოს
და ტყის−კენ გავემართები.

ნუ შეგ−ვი−შინ−დი, კურ−დღე−ლო,
ჩვე−ნი ვა−ლი−ა მოგ−ხე−დოთ,
არ გა−გიმ−ტყუ−ნებთ ი−მე−დებს
სხვის ყა−ნას ა−ღარ მოედო.

და ამ ნათქ−ვამ−მა ყურცქ−ვი−ტა
გა−ა−ხა−ლი−სა ნამდ−ვი−ლად,
ბავშ−ვებ−თან ახ−ლოს დაჯ−და და
ყუ−რე−ბი მშვი−დად და−უშ−ვა.