რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
სხივი და წყაროლუარა ჭანტურია |
 |
გაზაფხულიმაია წიგნაძე |
 |
არასოდეს გამიგიაქეთევან მიქაძე |
|
ლამაზი სამყაროლუარა ჭანტურია |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
საქართველოს მთებშინანა სამხარაძე |
 |
ვაზი გვიხმობსნესტან კუპრავა |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
 |
პანტა-პუნტებინუნუ ჯანელიძე |
|
თახვების კაშხალინუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჩიტი-ჩიორავაჟა–ფშაველა |
 |
შემოდგომაშიო მღვიმელი |
|
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
|
სოფლის დილათინათინ კვირიკაძე |
 |
ვპოვე ტაძარი შესაფარი, უდაბნოდ მდგარი;ნიკოლოზ ბარათაშვილი |
