რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
დილის ნიავილუარა ჭანტურია |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
|
ნუშის ხელუარა ჭანტურია |
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
კურდღელს თეთრს და ნაბიასცირა ტურაშვილი |
 |
ზაქის არჩევანინუნუ ჯანელიძე |
 |
კაკლის ბერტყვანესტან კუპრავა |
|
წვიმის წვეთებსცირა ტურაშვილი |
|
კალიანესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
გურიის მთებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
 |
სულო ბოროტო, ვინ მოგიხმო ჩემად წინამძღვრადნიკოლოზ ბარათაშვილი |
|
იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებსგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ხევზედ მიდიან ნისლებივაჟა–ფშაველა |
