რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ელვაელენე სალარიძე |
 |
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
|
ხე, ფოთოლი და შემოდგომალუარა ჭანტურია |
|
ნამდვილი მეგობარილუარა ჭანტურია |
|
სიხარული გამეფდალუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მხიარული წვიმახათუნა გულიაშვილი |
 |
წიწილალელა ცუცქირიძე |
 |
კახა და ჭანესტან კუპრავა |
|
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
მზეონინია კაპანაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ხმა იდუმალინიკოლოზ ბარათაშვილი |
 |
ასოხატულა კუნწულებიგივი ჭიჭინაძე |
 |
მამუკანოდარ დუმბაძე |
 |
ვაჟა-ფშაველას ნაამბობილადო ასათიანი |
 |
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
