რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჩვენი ბაღიგივი ჭიჭინაძე |
 |
ნაკადულილუარა ჭანტურია |
 |
მზემ მოიკრიბა ძალ-ღონემანანა ტონია |
 |
სამდურავინოდარ დუმბაძე |
 |
ელვაელენე სალარიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჭკვიანი ნანამანანა კაკაჩია |
 |
კურდღელს თეთრს და ნაბიასცირა ტურაშვილი |
 |
ზაფხულიმარიამ წიკლაური |
 |
მყინვარწვერინინო სტურუა |
 |
კალიანესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
კავშირი გულთა შორისგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
შემოდგომა ჰქვიამაყვალა მრევლიშვილი |
 |
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
|
მითხარ, ქარო!ელიზბარ გაბუნია |
