რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ლექსი სპილოზეგივი ჭიჭინაძე |
 |
საახალწლოხათუნა გულიაშვილი |
 |
არასოდეს გამიგიაქეთევან მიქაძე |
 |
ხე და ზამთარილუარა ჭანტურია |
|
მინდა ყველამ გაიღვიძოსლუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
სოკოებილელა ცუცქირიძე |
 |
საფრთხობელანუნუ ჯანელიძე |
 |
ჩვენი დედამიწანესტან კუპრავა |
 |
ზაფხულიმარიამ წიკლაური |
 |
*** (ცისარტყელის ფერებია)ანა ნოდარიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
უცნაური კითხვაგივი ჭიჭინაძე |
 |
რას გაუგებ ბუნებასდიანა ღვალაძე |
 |
ჩვენი ქვეყნის ბუნებამზია გოგნიაშვილი |
 |
ვერაფერი გამიგია...მურმან ლებანიძე |
 |
შემოდგომა ჰქვიამაყვალა მრევლიშვილი |
