რუ
თოვ−ლი თითქ−მის ყველ−გან დად−ნა
რუ მდი−ნა−რედ გა−და−იქ−ცა,
სა−ყი−ყი−ნოდ ბა−ყა−ყე−ბი
ყვე−ლა სა−დღაც შორს გაიქცა.
რუ სწრა−ფი და მარ−დი−ა
ვერ ე−ლე−ვა ღე−ლეს,
მი−სი ხმა რომ ი−კარ−გე−ბა
ტყეც მუ−დამ ა−მა−ზე ღე−ლავს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
სხივი და წყაროლუარა ჭანტურია |
|
ბულბულილუარა ჭანტურია |
|
ფოთოლილუარა ჭანტურია |
|
ჩიტი ღაბუალუარა ჭანტურია |
 |
მარტო ვარ, მარტო ვიმღერიხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
წვიმანესტან კუპრავა |
 |
დარისა და ავდრისამარიამ წიკლაური |
|
კალიანესტან კუპრავა |
|
ეს რა ლამაზი გზებია!ნესტან კუპრავა |
 |
თუშეთინინია კაპანაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ზღვაო, აღელდი, აღელდი!აკაკი წერეთელი |
 |
გაზაფხულის სიმღერაელენე სალარიძე |
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
 |
მოლოდინივაჟა–ფშაველა |
|
გაზაფხულია მონატრებალუარა ჭანტურია |
