ქართული ენა

სა−ქართ−ვე−ლოს მთებ−ში გა−გა−ჩი−ნა ზე−ნამ,
სიყ−ვა−რუ−ლის, ლექ−სის, სა−დღეგრ−ძე−ლოს ე−ნავ!
მო−იმ−ღე−რა დღემ−დის უძ−ვე−ლეს−მა ტომ−მა
შლე−გი ჩანჩ−ქე−რე−ბის ნაპ−რა−ლებ−ზე ხტო−მა,
მყინ−ვა−რე−ბის ღვთი−ურ ბრ−წყინ−ვა−ლე−ბით დნო−ბა,
ჯაგ−ნა−რებ−ში ირ−მის ჯო−გის ნა−ვარ−დო−ბა,
გა−ფან−ტუ−ლი ფა−რის მთა−ზე და−ჯან−ღე−ბა
და ქარ−თუ−ლი ფა−რის ფარ−ზე და−ჯა−ხე−ბა!
უძ−ვე−ლეს−მა ტომ−მა დღემ−დის მო−იმ−ღე−რა,
მწი−ფე პუ−რის ყა−ნა ქარ−ში რო−გორ ღე−ლავს,
სარ−კი−ნეთ−ში გრდემლ−ზე რო−გორ სცე−მენ უ−როს
და ვარსკვ−ლა−ვი ზღვებ−ზე რო−გორ მოგ−ზა−უ−რობს,
ან მთვა−რი−ან ღა−მით ციხე-კოშკის ჩრდილ−ში
რა ტკბი−ლი−ა ფა−რულ სიყ−ვა−რუ−ლის ში−ში,
რო−ცა ღა−მისმ−თევ−ლებს ლხი−ნი გა−უ−მარ−თავთ
და სიზმ−რე−ბი რო−ცა სთვლე−მენ სას−თუ−მალ−თან...
სა−ქართ−ვე−ლოს მთებ−ში გა−გა−ჩი−ნა ზე−ნამ,
ხმა−თა ხა−ვერ−დე−ბის და ღმერ−თე−ბის ე−ნავ!