დასვენების დღე

ვდგა−ვარ და ვხე−დავ, რო−გორ თენ−დე−ბა
ეს დღე — მთი−სა და ბა−რის ზეიმით…
ყო−ველთ−ვის ტკბი−ლად გა−მახ−სენ−დე−ბა
მი−სი უ−ბად−ლო თვა−ლი−სე−ი−რი.
ერ−თხელ მო−სუ−ლი, დი−დი სიჩ−ქა−რით
ქრე−ბა, მი−დის და თვა−ლებს შორ−დე−ბა,
მაგ−რამ ი−სე−ვე, რო−გორც ცის−კა−რი,
კვლავ ი−ბა−დე−ბა და მე−ორ−დე−ბა.
ეს დღე მაღლ−დე−ბა, რო−გორც სი−ცო−ცხლე,
რო−გორც სინ−დი−სი და ერთ−გუ−ლე−ბა,
და−ივ−ლის სახ−ლებს, ჯდე−ბა მინ−დორ−ზე
და გა−ა−ჩა−ღებს მხი−ა−რუ−ლე−ბას.
ის−ვე−ნებს ხალ−ხი, პო−ე−ტი მარ−ტო
ფიქ−რობს და იწ−ვის ლექ−სის მშვე−ნე−ბით
და ვამ−ბობ: ქვეყ−ნად პო−ე−ტის გარ−და
ყვე−ლას ჰქო−ნი−ა დღე დას−ვე−ნე−ბის!
პო−ე−ტი ლექ−სის სტრი−ქო−ნებს ებრძ−ვის
უ−ხი−ლავს, ფა−რულს, ჯერ და−უს−ტამ−ბავს,
მე−რე წა−ვა და შრო−მა−დღეს ე−ტყვის
დას−ვე−ნე−ბის და გარ−თო−ბის ამ−ბავს.