დე−დის სით−ბო, დე−დის ხე−ლი
ვის არ უ−ღებს ქვეყ−ნის კა−რებს!
ცე−რო−დე−ნა რომ ვი−ყა−ვი,
სულ ვნატ−რობ−დი შინ და გე−რეთ:
სა−ჩუ−ქა−რი კარგ−ზე კარ−გი
რა მე−შოვ−ნა ი−მის−თა−ნა,
სი−ხა−რუ−ლით, სიყ−ვა−რუ−ლით
დე−დი−კოსთ−ვის მი−მე−ტა−ნა.
ყელ−სა−ბა−მი ვერ შევ−კად−რე,
ვერც პა−ტა−რა ჭრე−ლი ბურ−თი...
ვარ−ჩი−ე და ბო−ლოს დე−დას
მი−ვუ−ტა−ნე ბა−ტი−ბუ−ტი.

ცე−რო−დე−ნა რომ ვი−ყა−ვი,
სულ პა−ტა−რა ცელ−ქი ბავშ−ვი,
ა−რა−ფე−რი, ა−რა−ფე−რი
არ მიყ−ვარ−და ი−სე მა−შინ,
რო−გორც თეთ−რი ბა−ტი−ბუ−ტი
ჩა−ფიფ−ქუ−ლი კალათაში.

დღეს დი−დი ვარ, სკო−ლა−ში ვარ,
ნა−კა−დუ−ლებს წყა−როდ ვერთ−ვი,
მო−მავ−ლის−კენ მი−ვა−ბი−ჯებ,
არ მე−რე−ვა შავ−ში თეთ−რი.
გა−ი−ზარ−და ჩვე−ნი ე−ზოც,
ჩვე−ნი სახ−ლის ა−ივ−ნე−ბი
და დე−დისთვის მი−მაქვს ახ−ლა
ჩე−მი ბა−ღის ყვა−ვი−ლე−ბი.