ნაბია და წკიპა

ჰე−ი, ბი−ჭო, ბი−ჭო, წკი−პა!
გახ−სოვს, ბე−ბომ რომ გაგწკი−პა?
ვაშ−ლის ქურ−დი დე−დის კალ−თას
ა−მო−ე−კარ, რო−გორც ტკი−პა.
-შე ნა−ბი−ავ, მე−რე მა−გას
ვი−ნა მა−ლავს, ვი−ნა ჩქმა−ლავს!
თუ მა−რე−ა, შენ კი ჩემ−ზე
ცო−ტა რა−მე მო−გი−პა−რავს?!
-ა−ბა რო−დის? -ა−ი გუ−შინ,
თუნ−და ვკი−თხოთ, ე−გე, ჯი−ბოს,
შერ−ცხვე−ნი−ლი ის გა−მოდ−გეს,
ტყუ−ი−ლე−ბი ვინც ჩაჯი−ბოს!

-რა−ო, რა−ო?! რა−და ცრუ−ობ,
შე ბაბ−რი−ავ, შე ნა−გა−ზა!
ფე−ლა−მუ−შის კოვ−ზი ცხვირ−ში
დე−დამ მაშ ვის უ−თა−ვა−ზა?
-წი−ტებს ვლოკდი!-ჰოდა რად−გან
ვე−ღა−რაფ−რით და−გი−ო−კა,
მსუ−ნაგ−სა და ავ−მუ−ცე−ლას
ცი−ცხვიც მი−ტომ გა−გა−ლო−კა.

-ბი−ჭო, მე−რე, გა−ნა ა−მას
შენ ე−ძა−ხი ქურ−დო−ბა−სა?!
შე მუდ−რე−გო, ა−ღარ გახ−სოვს:
საწ−ნა−ხელ−ში ყურძ−ნო−ბი−სა
ტკბი−ლის ნაცვ−ლად ჩა−ფუ−ნი−დან
ვი−ნა ყლა−პა ჩუ−მად დურ−დო?
ვინ გა−თა−თხეს? მე თუ წკი−პა?
ავ−ყი−ავ და მართ−ლა ქურ−დო!
-ა−ბა რო−დის? ა−ბა რო−დის?
მ−ტყუ−ანს მოს−ტყდეს მართ−ლა ე−ნა;
ცილს რომ მწა−მებ უ−ნა−მუ−სოდ,
ე−სეც შე−ნა, ე−სეც შე−ნა!

ორ პა−წი−ა მებრ−ძოლს შო−რის
დატ−რი−ალ−და ჩხუ−ბის ჯა−რა;
ტკბილ ღი−მი−ლით გაშ−ვე−ლე−ბა
ი−სევ ბე−ბომ და−აჩ−ქა−რა:
ა−იწია კა−ბის კალ−თა,
ხე−ლი ჯი−ბეს და−ისწორა,
ა−მო−ი−ღო წყვი−ლი ვაშ−ლი
და ცალ-ცალკე გა−უ−გო−რა.