თეთ−რად ქათ−ქა−თებს მინ−დო−რი,
ბი−ჭო, რას უ−ზი კე−რა−სა?
გა−მო−დი, გა−მომ−ზი−გულ−დი,
რა სჯობს ამ თოვ−ლის ცქე−რა−სა!

შე−ხე−დე დათოვ−ლის სე−რებს:
ყე−ლე−ბი უ−გავთ სუ−რა−სა;
ზამ−თა−რი მხო−ლოდ ა−ში−ნებს
ლა−ჩარს და ბუტუსუ−რა−სა!

შენ ხომ არც ერ−თი ა−რა ხარ,
მაშ ნუ−ღარ და−იგ−ვი−ა−ნებ,
თუ გუნ−და−ო−ბას ვერ შეძ−ლებ,
პირს მა−ინც გა−იმ−ზი−ა−ნებ.

-მოვ−დი−ვარ, შე−ნი ჭი−რი−მე,
ცი−გით და თხი−ლა−მუ−რე−ბით,
მეც მიყ−ვარს თვა−ლის დატკ−ბო−ბა
ჯან−სა−ღი თოვ−ლის ყუ−რე−ბით!

ნა−ხე, რო−გო−რი ბი−ჭი ვარ,
ცი−გას რომ გა−ვას−რი−ა−ლებ!
ხან ზედ და−გის−ვამ მოყ−ვა−რუ−ლად,
ხან თოვლ−ში გა−კოტ−რი−ა−ლებ!

თუ გა−მე−ჯიბ−რე გუნ−და−ში,-
ი−სე ა−გიწ−ვავ ყუ−რებ−სა,
რო−გორც თო−ნი−დან ა−მოყ−რილ
კოხ−ტად დაბ−რა−წულ პუ−რებ−სა!