მუხის ხეო ნამეხარო

მუ−ხის ხე−ო, ნა−მე−ხა−რო,
რა საბ−რა−ლო რა−მე ხა−რო,
ცა−ლი მხა−რე დღეს მი−გი−გავს,
ცალ მხა−რეზე ღა−მე ხა−რო.
მაგ−რამ გუ−ლი არ გა−გი−ტყდეს
შრი−ა−ლა და მწვა−ნე ხა−რო.
ცა რომ ჩა−მო−ი−ბინ−დე−ბა
ცა რომ ჩა−მო−ი−ბინ−დე−ბა,
ნა−ნას ი−ტყვის მინდვ−რის დე−და:
ი−ავ, ნა−ნა, ღვი−ავ, ნა−ნა
ძი−ლი ნე−ბი−სა−ო,
ი−ძი−ნე−ბენ ცისთ−ვა−ლე−ბი,
გვი−რი−ლე−ბი−ცა−ო,
და−ი−ძი−ნებს გუ−ლისაბაც
ლხი−ნი დე−დასაო.
ჩუ−მად, ჩუ−მად, წყა−როს წყა−ლო,
ჩა−მომ−დი−ნა−რე−ო,
შენ, მა−ნა−ნოვ ძი−ლისაო,
ჩა−მოგ−ვი−ა−რე−ო,
წამ−წა−მე−ბი დაგ−ვიმ−ძი−მე
ჯა−დოს წკი−რი−თა−ო,
შრო−შა−ნე−ბი დაგ−ვი−ძი−ნე
ტკბი−ლი ძი−ლითაო.