სა−ა−ხალწ−ლო ნაძ−ვის ხე−ზე
ქა−ლა−ქის−კენ მო−მა−ვა−ლი
ნი−ავ−ქარ−ზე უფ−რო მა−ლი -
დგას ბა−ქან−ზე ორთქ−მა−ვა−ლი.
და−გა−ნა−ხათ წა−მით ნე−ტავ,
უც−ნა−უ−რი ა−რის მე−ტად.
ერთ−მა−ნეთ−ზე გა−დაბ−მუ−ლი,
ჩანს თერთ−მე−ტი სა−თა−გუ−რი.
წინ ე−წე−ვა დი−დი კას−რი
და იმ კასრ−ზე კბი−ლებ−ბას−რი
ულ−ვა−შა და კუდ−ფუმ−ფუ−ლა
ფი−სუ−ნი−ა დას−კუ−პუ−ლა.
მე−მან−ქა−ნის ფორ−მა შვე−ნის,
მე−მან−ქა−ნის ქუ−დიც ხუ−რავს
და ტკბი−ლი ხმით უხ−მობს თაგ−ვებს,
თან ხი−თხი−თებს ეშ−მა−კუ−რად:
- ვი−საც უნ−და ქა−ლა−ქის−კენ
უ−ბი−ლე−თოდ გა−ვაქ−რო−ლო,
ა−ბა, ჩქა−რა ა−მობრ−ძან−დეს,
ერ−თი წა−მი დაგვრ−ჩა მხო−ლოდ.