ზამთარი

(ყმაწ−ვი−ლის მო−გო−ნე−ბა)

ვხე−დავ, ვხე−დავ, დაგ−ვი−ზამთრ−და,
მო−მა−გონ−და მე ზამ−თა−რი,
მო−მა−გონ−და პა−წი−ო−ბა,
მო−მა−გონ−და მე სახლ-კარი.
მახ−სოვს, რო−ცა ბალ−ღი ვი−ყავ,
მი−ხა−რო−და თოვ−ლის მოსვ−ლა,
თოვ−ლის გუნ−დის გა−კე−თე−ბა,
სრო−ლა თავ−ში, გორ−ვა, მოსვ−რა.

შვილდ-ისარით შაშვ−სა ვდევ−დით,
ჩიტს ვუდ−გამ−დით კა−კა−ნათ−სა,
ლასტს ვუ−გებ−დით ბე−ღუ−რა−ებს,
ვერ გვხე−დავდნენ მუ−ხა−ნათ−სა.
შე−ვებ−მო−დი მე ცი−გა−ში
და ზედ მიჯ−და გო−გი−ე−ლა,
გა−დაბ−რუნ−დის ჩვე−ნი ცი−გა,
კოტ−რი−ე−ლა, კოტ−რი−ე−ლა!..

ბი−ჭე−ბი თავს შე−ვიყ−რი−დით,
ვხტო−დით, ვჭი−და−ობ−დით ყვე−ლა,
ხან ერ−თი ძირს, ხან - მე−ო−რე,
ჰე−რი, ბი−ჭო, კოტ−რი−ე−ლა!..
და−ღა−ლულ−ნი, გა−თო−შილ−ნი
მივ−დი−ო−დით ღა−მე ში−ნა,
მაგ−რამ ყინ−ვამ და სი−ცი−ვემ
ვერც ერ−თი ვერ შეგვაში−ნა...

მე−ო−რე დღეს ყი−ნულ−ზე−და
ვცუ−რა−ობ−დით ნელა-ნელა...
უ−კან კო−პი, შუბლ−ზე კო−პი,
კოტ−რი−ე−ლა, კოტ−რი−ე−ლა!...