დაე თუნდ მოვკვდე არ მეშინიან

და−ე თუნდ მოვკვ−დე არ მე−ში−ნი−ან,
მაგ−რამ კი ი−სე, რომ ჩე−მი კვა−ლი
ნა−ხონ მათ, ვინ−ცა ჩემს უ−კან ვლი−ან,
თქვან: ა−ღას−რუ−ლა მან თვი−სი ვა−ლი;

რომ ჩემს საფ−ლავ−ზედ და−ყუ−დე−ბულ−მან
ქართ−ველ−მა, ჩემ−გან შეყ−ვა−რე−ბულ−მან,
გულწრ−ფე−ლო−ბი−თა და სი−მართ−ლი−თა,
მე ჩა−მომ−ძა−ხოს თუნდ ჩუ−მის ხმი−თა:

ი−ყავ მშვი−დო−ბით შენს მყუდ−რო ძილ−ში!
შენ გი−ცო−ცხლი−ა, რო−გორც უნ−დო−და;
თქვას: შე−ნი ქნა−რი შორს ჩვენ−გან — ჩრდილ−ში
ა−მა−ოდ ჩვენთ−ვის არ ხმა−უ−რობ−და.