გიშრის ნავნი

გიშ−რის ნავ−ნი შავ−თა ზღვა−თა ა−რო−ბენ,
ი−რი−სე−ნი მთვა−რე−ზედ კამა−რო−ბენ,
ორ−ნი ტოლ−ნი თა−ნას−წორ ბზინვა−რო−ბენ,
მათ-თან ჭოგრ−ნი ა−ღა−რად სახმა−რო−ბენ!

აწ ე−დე−მი ტურ−ფად ნარ−გი−ზო−ვა−ნებს,
ას−ფო−დე−ლო მრავალ-ყვავილოვანებს,
სუფ−თა ქცე−ვით ფერად-ფურადოვანებს;
მრჩობლ ხუ−მარ−ნი ლამაზ-მოცინა−რო−ბენ!

მარჩ−ბივ−ნი მა−რიხ−ნი სისხ−ლის მღვრე−ლო−ბენ,
ყორ−ნის ბო−ლოს გაშ−ლით მომ−ზიდ−ვე−ლო−ბენ,
აბაშ-ინდნი მას გუ−შა−გად მცვე−ლო−ბენ,
სა−თად წამ−წამს ხში−რად შეისა−რო−ბენ!

მელ−ნის ტბა−თა ა−ღელ−ვებს შვე−ნე−ბი−თა,
მშვილდ-რაინდობს ქა−მან−დის ჩვე−ნე−ბი−თა,
უკვ−და−ვე−ბას მოგვ−ცემს ხე−ლოვ−ნე−ბი−თა;
თვით-მპყრობელნი ჩემ−ზედ კეისა−რო−ბენ!

ლამ−პა−რად გვა−მი−სა ეს ი−ცხა−დე−ბის;
ა−მის მსგავ−სი მა−რავ−სა ი−ბა−დე−ბის;
მას−თან მყო−ფი ნი−ა−დაგ გა−ნახლ−დე−ბის.
ქვე−ყა−ნა−სა ა−წუ−ხე−ბენ, ხა−რო−ბენ!