მთა და ღრუბელი
ღრუბ−ლით გა−და−ფა−რუ−ლა
ა−მა−ყი მთა ცამ−დე;
მზის სხი−ვე−ბი ე−ფე−რე−ბა
ნის−ლის გაქრობამდე.
ნაკადულის ჩხრი−ა−ლი
ა−რე−მა−რეს ი−პყრობს,
ყვა−ვი−ლე−ბი მზის სხი−ვებს
სა−ა−ლერ−სოდ იხმობს.
მწვანე ფე−რი ე−დე−ბა
კორ−დებ−სა და ვე−ლებს,
მთა კი სა−ი−დუმ−ლოს
ან−დობს მხო−ლოდ ჯიხ−ვებს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
გაზაფხულიმაია წიგნაძე |
 |
გ.აბ ხ...ილია ჭავჭავაძე |
 |
ზაფხულის წვიმაინგა ქორდელი |
 |
გაზაფხულიდიანა ღვალაძე |
 |
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
დაფრინავენ ჩიტუნებინესტან კუპრავა |
 |
ც - ოცია კლდისლელა გაბური |
 |
*** (დედი, წვიმა სად არის?)ელიზბარ გაბუნია |
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
|
ქ - არიშხალალელა გაბური |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
ელენე და პეპელამაია წიგნაძე |
 |
მწყემსი ქალივაჟა–ფშაველა |
|
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
|
გურიის მთებიგალაკტიონ ტაბიძე |
