მთა და ღრუბელი
ღრუბ−ლით გა−და−ფა−რუ−ლა
ა−მა−ყი მთა ცამ−დე;
მზის სხი−ვე−ბი ე−ფე−რე−ბა
ნის−ლის გაქრობამდე.
ნაკადულის ჩხრი−ა−ლი
ა−რე−მა−რეს ი−პყრობს,
ყვა−ვი−ლე−ბი მზის სხი−ვებს
სა−ა−ლერ−სოდ იხმობს.
მწვანე ფე−რი ე−დე−ბა
კორ−დებ−სა და ვე−ლებს,
მთა კი სა−ი−დუმ−ლოს
ან−დობს მხო−ლოდ ჯიხ−ვებს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ჩიტილუარა ჭანტურია |
|
დაჭრილი შველილუარა ჭანტურია |
 |
წვიმაციცო ხოცუაშვილი |
 |
ქუჩაგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გადაიარე, ღრუბელოხალხური |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ქრისტესთვალება ცა მიყვარსელიზბარ გაბუნია |
 |
შემოდგომის ფერებიცირა ტურაშვილი |
 |
ც - ოცია კლდისლელა გაბური |
|
გაზაფხულის მახარობელილუარა ჭანტურია |
|
დილალუარა ჭანტურია |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
აბასთუმანილადო ასათიანი |
 |
ასოხატულა კუნწულებიგივი ჭიჭინაძე |
 |
მთასდუტუ მეგრელი |
 |
გამოღმით მე ვარ, გაღმა – შენვაჟა–ფშაველა |
 |
მამუკანოდარ დუმბაძე |
