მე პატარა ქართველი ვარ

მე პა−ტა−რა ქართ−ვე−ლი ვარ,
კავ−კა−სი−ის მთე−ბის შვი−ლი
და გან−ცხრო−მით სხვა−გან ყოფ−ნას
მირ−ჩევ−ნი−ა აქ სიკვ−დი−ლი!
ქართლ-კახეთი, ი−მე−რე−თი,
გუ−რი−ა და სამგ−რე−ლო -
ყვე−ლა ჩე−მი სამ−შობ−ლო−ა,
საყ−ვა−რე−ლი სა−ქართ−ვე−ლო.
ქვეყ−ნის თვა−ლი, ეს ქვე−ყა−ნა
ღვთის-მშობლისა ა−რის წი−ლი;
ბევრ მწა−რე დღეს მოსწ−რე−ბი−ა
და უ−ნა−ხავს ბევ−რიც ტკბი−ლი:
ხან თუ მტე−რი ა−ოხ−რებ−და,
ი−ყო მღვრე−ლი ცრემ−ლის ცხა−რის;
ბრ−წყინ−ვა−ლე დროც დასდ−გო−მი−ა,
დრო და−ვი−თის და თამა−რის!..
მე პა−ტა−რა ქართ−ვე−ლი ვარ,
სა−ხე−ლო−ვან ე−რის შვი−ლი
და მსურს მერ−გოს სა−სა−ხე−ლო
მეც სი−ცო−ცხლე და სიკვ−დი−ლი!..