ჯარჯი

კლდე, ჯიხ−ვის ჯო−გის გავ−ლი−ლი,
რო ნა−ხო, გა−გიკ−ვირ−დე−ბა...
ი−მათ ნა−წოლ−სა, ნად−გომ−სა,
თო−ლი არ მა−ე−კი−დე−ბა.
ფეხ რო მა−უსხლ−ტეს ტი−ალ−სა,
კლდე−ზე რქით და−ე−კი−დე−ბა,
ი−მათ მიმ−ყოლ−სა ვაჟ−კაც−სა
რა კარ−გი წა−ე−კი−დე−ბა!..
ჯარ−ჯი ჩა−ხე−დავს ჯიხ−ვებ−სა,
რა მშვე−ნი−ერ−ნი წვა−ნა−ნო,
რქა რქა−ზე გა−და−უხ−ვე−ვავ,
ან−გე−ლო−ზებ−სა ჰგვა−ნა−ნო.
ჯარ−ჯივ, ნუ მის−დევ ჯიხ−ვებ−სა,
მო−გი−ნე−ლე−ბენ ტი−ალ−ნი!..
არ და−ი−ჯე−რა ჯარ−ჯიმა,
სხვაც ბევრ მამც−და−რა ჭკვი−ა−ნი.
ჩა−მა−უ−ქად−ლა ვაჟ−კაც−მა
ხი−რი−მი სპი−ლოსძვ−ლი−ა−ნი,
წინ ჯიხვ−თა, უ−კან ჯარ−ჯიმა
კლდე−ზე გა−დი−ღეს გრი−ა−ლი, _
ჩა−ბა−ნოს ჭა−ლას გა−ვარ−და
მოყ−მე ფეხწ−რი−ა−პი−ა−ნი...
ა−მა−ი−ტა−ნეს მამკვ−და−რი,
ტი−რის ქა−ლი და ზა−ლი−ა,
შა−მა−აწ−ვი−ნეს კარ−ზე−და
კლდის დაფ−ლე−თი−ლი ტა−ნი−ა,
გა−დაგ−ლე−ჯი−ლი თავ-პირი,
ყორ−ნის და−თხრილ−ნი თვალ−ნი−ა...
სახ−სოვ−რად ჯარ−ჯის საფ−ლავ−ზე
და−აკრ−ნეს ჯიხ−ვის რქა−ნი−ა,
ერთ გვერდ−ზე თო−ფი სი−ა−თა,
მე−ო−რე გვერდ−ზე ხმა−ლი−ა,
ზედ და−ა−წე−რეს წე−რი−ლი:
„ჯარ−ჯი ჯიხვ−თაგან მკვდარია!“