ელეგია

მკრთა−ლი ნა−თე−ლი სავ−სე მთვა−რი−სა
მშო−ბელს ქვე−ყა−ნას ზედ მოჰ−ფე−ნო−და
და თეთ−რი ზო−ლი შო−რის მთე−ბი−სა
ლაჟ−ვარდ სივრ−ცე−ში და−ინთქ−მე−ბო−და.
არ−სა−ი−დამ ხმა, არ−სით ძა−ხი−ლი!..
მშო−ბე−ლი შო−ბილს არ−რას მე−ტყო−და,
ზოგჯერ-კი ტანჯ−ვით ამოძა−ხი−ლი
ქართვ−ლის ძილ−ში−ა კვნე−სა ის−მო−და!
ვი−დექ მარ−ტო−კა... და მთე−ბის ჩრდი−ლი
კვლავ ჩემ ქვეყ−ნის ძილს ე−ა−ლერ−სე−ბა...
ოხ, ღმერ−თო ჩე−მო! სულ ძი−ლი, ძი−ლი,
როს−ღა გვე−ღირ−სოს ჩვენ გაღ−ვი−ძე−ბა?!