მკრთა
−ლი ნა
−თე
−ლი სავ
−სე მთვა
−რი
−სა
მშო
−ბელს ქვე
−ყა
−ნას ზედ მოჰ
−ფე
−ნო
−და
და თეთ
−რი ზო
−ლი შო
−რის მთე
−ბი
−სა
ლაჟ
−ვარდ სივრ
−ცე
−ში და
−ინთქ
−მე
−ბო
−და.
არ
−სა
−ი
−დამ ხმა, არ
−სით ძა
−ხი
−ლი!..
მშო
−ბე
−ლი შო
−ბილს არ
−რას მე
−ტყო
−და,
ზოგჯერ-კი ტანჯ
−ვით ამოძა
−ხი
−ლი
ქართვ
−ლის ძილ
−ში
−ა კვნე
−სა ის
−მო
−და!
ვი
−დექ მარ
−ტო
−კა... და მთე
−ბის ჩრდი
−ლი
კვლავ ჩემ ქვეყ
−ნის ძილს ე
−ა
−ლერ
−სე
−ბა...
ოხ, ღმერ
−თო ჩე
−მო! სულ ძი
−ლი, ძი
−ლი,
როს
−ღა გვე
−ღირ
−სოს ჩვენ გაღ
−ვი
−ძე
−ბა?!