მე სოფლის თავსა ვესახლე
მე სოფ−ლის თავ−სა ვე−სახ−ლე
და არ სო−ფე−ლი ჩემს თავ−სა,
სო−ფე−ლი კარ−გად მთავ−სობ−და,
მე რომ სო−ფე−ლი მეთავ−სა,
რაც მე სოფ−ლისად მინ−დო−და,
წინ-წინ მო−ი−და ჩემს თავ−სა.
და არ სო−ფე−ლი ჩემს თავ−სა,
სო−ფე−ლი კარ−გად მთავ−სობ−და,
მე რომ სო−ფე−ლი მეთავ−სა,
რაც მე სოფ−ლისად მინ−დო−და,
წინ-წინ მო−ი−და ჩემს თავ−სა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
სიკვდილო, სიცოცხლისადახალხური |
 |
არ არის იგი იმდენად ტკბილიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
თუ მაინც უნდა ვინანოლილი ნუცუბიძე |
 |
სოფელილუარა ჭანტურია |
|
პოეტსგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
საფრთხობელანუნუ ჯანელიძე |
|
უცნაური მეეზოვენუნუ ჯანელიძე |
 |
ბაღშიელიზბარ გაბუნია |
 |
ბაღის მეგობრებიმარიამ წიკლაური |
 |
ბაღში მივდივარსოფო გასიტაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები საბავშვო ბაღზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
სოფლისა წესი ასეავაჟა–ფშაველა |
 |
ლოცვა ტრფიალისადავით მაჩაბელი |
|
სიტყვა ეულივაჟა–ფშაველა |
 |
სარეველამურმან ლებანიძე |
 |
გამტყორცა სოფელმაბესიკი |
