შეყრილან ერთად მკრთოლვარენი

შეყ−რი−ლან ერ−თად მკრთლოლ−ვა−რე−ნი უ−ზა−დოდ მნათ−ნი,
ვარდ−ნი, ზამ−ბახ−თა ნამკ-ნაზავნი, და გიშ−რის სათ−ნი,
ლალ−ნი, შემც−ველ−ნი მარ−გა−ლიტ−თა, მკვლელ ეშყ−ნი მათ−ნი,
ფშვი−ან სუმ−ბულ−თა, სუნ−ნე−ლე−ბა მჰსგავს კა−სი−ათ−ნი.
ვაჲ, აწ ვსცან ამ სოფ−ლის საქ−მე−ნი და ხა−სი−ათ−ნი!

განვჰკრ−თი, რა ვნა−ხე, რო−მელს მდიდ−რად ჰშვე−ნი−ან თალხ−ნი,
მისთ−ვის შე−უ−ცავ აწ სევ−და−სა, მაქვს სულთქმა-ახნი!
მას ვე−ვედ−რე−ბი: ვებ−რა−ლო−დე, მცეს მუ−ფა−რახ−ნი!
ეს−რეთ განვსრულ-ვარ, გან−ვაკ−ვირვ−ნი პირ−ველ−ნი მნახ−ნი!
მო−დით მის ხმო−ბად ყოვლ−ნი ბრძენ−ნი ხმელ−თა და ზღვათ−ნი!

ვეტრ−ფი სურ−ვი−ლით, ვის შვიდ−ნი−ვე ა−რა ჰყავს სწორ−ნი!
ო−დეს ვი−ხი−ლე, მყის გა−ცუდ−ნეს მნა−თობ−ნი ორ−ნი!
ჰხამს, გე−წყალ−ვო−დეთ, ვის−ცა გესმ−ნესთ, ახ−ლო და შორ−ნი!
ა−მად ვსტირ, მის−ნი ვე−რა რა ვჰსცან საქ−მე−ნი სწორ−ნი!
უ−მი−სოდ მყოფ−სა აწ მომ−ძულ−დეს მი−და−მო სრათ−ნი!

მო−ი, მთვა−რე−ო, შე−მიბ−რა−ლე, სახ−მილს ვჰზი მწველ−სა!
ს−წყლავს ყელ−სა ეს−დენ, ჰკლავს სი−შო−რე შმაგ−სა და ხელ−სა!
ცნო−ბა მი−მე−ღო, ვე−ღარ შლენ გჭვრეტ, ტრფი−ალთ ნა−თელ−სა!
ვჰს−წყევ ეტლ−სა ჩემ−სა: მა−რად მიმ−ცა მახ−ვილს მწველ-მჭრელსა!
სა−ჯე, მუშ−თა−რო, მსწრაფლ მე−სივ−ნეს მის−ნი ჯა−ლათ−ნი!

ჰე სა−წუთ−რო−ო! რად ჩა−მაგ−დე ე−სო−დენ ჭირ−სა!
და−ტყვევ−და გუ−ლი, მო−უთ−მენ−ლად ნი−ა−დაგ ტირ−სა.
ვერ ვჰპო−ვე შემ−წე, მან ნუგეშს-მჰცეს სი−ცო−ცხლეს მწირ−სა;
ა−მად მი−ვე−ცი და−უც−დე−ლად სულთქ−მა−სა ხშირ−სა!
ჰო−ი, უ−წყა−ლოვ, გაქვს ქცე−ვა−ნი ცუდ−ნი და ხლათ−ნი!