ტყის ზღაპარი
პა−ტა−რა ხეს დიდ ხემ უ−თხრა:
„ა−ღა−რა მსურს მე ხე მერქ−ვას,
ვინც არ გინ−და, მეს−ტუმ−რე−ბა
და უ−გუ−ლოდ მაც−ლის მერ−ქანს;
ა−გერ კი−დევ, იმ კაცს ხე−დავ,
ა−უ−ღი−ა ხელ−ში ცუ−ლი,
გვჭრის და გვჩე−ხავს უ−მო−წყა−ლოდ
ტყე−ში სამტ−როდ შემოსული“.
აქ დიდ−მა ხემ ნაღვ−ლი−ა−ნად
უ−პა−სუ−ხა ხეს პა−ტა−რას:
„იმ ცულს თა−ვი რკი−ნი−სა აქვს,
ჩვე−ნის−თა−ნა ხე აქვს ტა−რად;
ჩვე−ნი მოძ−მე ჩვენ გვღა−ლა−ტობს,
მძლავრს სურს სუსტ−ზე გა−ბა−ტონ−დეს.
რას დაგ−ვაკ−ლებს ჩვენ ის კა−ცი,
ცულს რომ ტა−რად ხე არ ჰქონდეს?“
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
გიყვარდეს წიგნიალეკო შენგელია |
 |
ეტლზედბესიკი |
 |
არ ვიცი, ასე რამ შემაყვარა!ლადო ასათიანი |
|
მერცხალიალეკო შენგელია |
 |
წვიმანატალია ნადირაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
გაზაფხულიილია ჭავჭავაძე |
 |
დროგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
დარისა და ავდრისამარიამ წიკლაური |
 |
მოდუდუნებს მდინარეცირა ტურაშვილი |
 |
ახალ წელს ვულოცავ ყველას!ნესტან კუპრავა |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები სიმართლეზე
 |
სიტყვა ეულივაჟა–ფშაველა |
|
უნუგეშო ყოფნავაჟა–ფშაველა |
|
ატმის ყვავილებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გულსა მომაწვა ვარამიხალხური |
|
მშობლიურო ჩემო მიწავ!გალაკტიონ ტაბიძე |
