გამ
−ტყორ
−ცა სო
−ფელ
−მა, მოვ
−შორ
−დი მზე
−სა;
დღე
−ნი ჩემ
−ნი წარვ
−ლენ ბნე
−ლად და ბნე
−ლად!
რა
−ყი
−ფად შე
−მექ
−ნა ბე
−დი
−ვე ჩე
−მი;
სი
−ცო
−ცხლეს ღა ვჰპო
−ებ ძნე
−ლად და ძნე
−ლად!
ვინ ჰპო
−ვა სოფ
−ლის
−გან ბედ
−ნი
−ე
−რე
−ბა?
ვინ
−ცა სცნობს წყე
−ულ
−სა, - და
−ეკრ
−ძა
−ლე
−ბა!
უ
−ნუ
−გე
−შოს მარ
−თებს მართ
−ლად ვა
−ე
−ბა,
სტი
−რო
−დეს და რბო
−დეს ვე
−ლად და ვე
−ლად!
მიჯ
−ნურ
−თა
−გან რა გსურს, წუთი-სოფელო,
ყო
−ველ
−თა მო
−ლექ
−სეთ დამ
−დუ
−მე
−ბე
−ლო?
ჩე
−მებრ ბედ-წარსრულზედ გინდ ი
−სა
−ხე
−ლო?!
დამს
−ვი გულ-მდუღარედ, მწვე
−ლად და მწვე
−ლად!