მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული

მას ა−ქეთ, რა−კი შენ−და−მი ვცან მე სიყ−ვა−რუ−ლი,
ჰო−ი, მა−მუ−ლო, გა−მიკრ−თა მე ძი−ლი და შვე−ბა!
შენს ძარღ−ვის ცე−მას მე ყურს ვუგ−დებ სულ−გა−ნა−ბუ−ლი,
ღა−მე თენ−დე−ბა ეგ−რეთ ჩე−მი და დღე ღამ−დე−ბა.

და−ჟი−ნე−ბი−თა ფიქ−რი ფიქრ−ზედ მო−დის, გროვ−დე−ბა,
გრძნო−ბა გრძნო−ბაზედ შე−უ−პოვ−რად იძვ−რის ჩემს გულ−ში,
და მე არ ვჩი−ვი, — მი−ხა−რი−ან, რომ ეგ−რეთ ჰშრვე−ბა
ჩე−მი ცხოვ−რე−ბა შენ−სა ფიქრ−ში, შენს სიყ−ვა−რულ−ში.

მაგ−რამ მა−მუ−ლო, ჩე−მი ტანჯ−ვა მხო−ლოდ ის ა−რი,
ის ა−რი მხო−ლოდ სა−ვა−ლა−ლო და სამ−წუ−ხა−რო,
რომ შენს მი−წა−ზედ, ამ−დენ ხალხ−ში, კა−ცი არ ა−რი,
რომ ფიქ−რი ვან−დო, გრძნო−ბა ჩე−მი გან−ვუ−ზი−ა−რო!..