ცი
−ურ
−ნი ხმე
−ბი —
ეგ საკ
−ვირვ
−ლე
−ბი,
როს მო
−მეს
−მი
−ან,
მსწრაფლ მო
−მი
−თხრო
−ბენ,
სა
−ი
−დამ სრბი
−ან
და სად ს
−ცხოვ
−რო
−ბენ,
და ნელს სი
−ხა
−რულს
მი
−გა
−ლო
−ბე
−ბენ.
ცი
−ურ
−ნო ხმე
−ბო,
ოჰ, საკ
−ვირვ
−ლე
−ბო!
მეც ქვეყ
−ნის ხმი
−თა,
ხმით ცოდ
−ვი
−ლი
−თა,
მათ ვაძ
−ლევ ბან
−სა, —
და მშვი
−დო
−ბა
−სა,
აღ
−ტა
−ცე
−ბა
−სა
ჰგრძნობს ჩე
−მი გუ
−ლი
და შევჭვ
−რეტ ცა
−სა
განც
−ვიფ
−რე
−ბუ
−ლი.
ცი
−ურ
−ნო ხმე
−ბო,
ოჰ, საკ
−ვირვ
−ლე
−ბო!