დაბნელდა სული, გარშემოც ბნელა
დაბ−ნელ−და სუ−ლი, გარ−შე−მოც ბნე−ლა,
სი−ცი−ვე მკვიდ−რობს ეხ−ლა ჩემ გულ−ში;
ა−ღარ მაქვს საზრ−დო სუ−ლისათვის მე
არც სი−ძულ−ვილ−ში, არც სიყ−ვა−რულ−ში.
დიდ−ხანს ვებრ−ძო−დი სიმ−დაბ−ლეს, მტრო−ბას,
და გა−ვი−მაგ−რე ჭა−ბუ−კი მკლა−ვი.
ბევრ−ჯერ მა−მარ−ცხეს, მაგ−რამ არ−ვის წინ
არ მო−მიხ−რი−ა ა−მა−ყი თა−ვი.
ვი−საც ვებრ−ძო−დი, ბრძო−ლად არ ჰღირდ−ნენ,
გვი−ან შე−ვი−ტყე ეს ცდო−მი−ლე−ბა;
ეხ−ლა მათ სა−ზი−ზღ, მდა−ბალ მტრო−ბა−ზედ
არც მე−ცი−ნე−ბა, არც მე−ტი−რე−ბა.
დაბ−ნელ−და სუ−ლი, გარ−შე−მოც ბნე−ლა,
სი−ცი−ვე მკვიდ−რობს ეხ−ლა ჩემ გულ−ში;
ა−ღარ მაქვს საზრ−დო სუ−ლისათვის მე
არც სი−ძულ−ვილ−ში, არც სიყ−ვა−რულ−ში!
სი−ცი−ვე მკვიდ−რობს ეხ−ლა ჩემ გულ−ში;
ა−ღარ მაქვს საზრ−დო სუ−ლისათვის მე
არც სი−ძულ−ვილ−ში, არც სიყ−ვა−რულ−ში.
დიდ−ხანს ვებრ−ძო−დი სიმ−დაბ−ლეს, მტრო−ბას,
და გა−ვი−მაგ−რე ჭა−ბუ−კი მკლა−ვი.
ბევრ−ჯერ მა−მარ−ცხეს, მაგ−რამ არ−ვის წინ
არ მო−მიხ−რი−ა ა−მა−ყი თა−ვი.
ვი−საც ვებრ−ძო−დი, ბრძო−ლად არ ჰღირდ−ნენ,
გვი−ან შე−ვი−ტყე ეს ცდო−მი−ლე−ბა;
ეხ−ლა მათ სა−ზი−ზღ, მდა−ბალ მტრო−ბა−ზედ
არც მე−ცი−ნე−ბა, არც მე−ტი−რე−ბა.
დაბ−ნელ−და სუ−ლი, გარ−შე−მოც ბნე−ლა,
სი−ცი−ვე მკვიდ−რობს ეხ−ლა ჩემ გულ−ში;
ა−ღარ მაქვს საზრ−დო სუ−ლისათვის მე
არც სი−ძულ−ვილ−ში, არც სიყ−ვა−რულ−ში!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ეს მძინარე მთა და ველიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ვაი დედასა!ნოდარ დუმბაძე |
 |
გაზაფხულიინგა ქორდელი |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
 |
ზამთარიშიო მღვიმელი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
სოკოებინესტან კუპრავა |
 |
აყვავებულა მინდორიხალხური |
 |
ვარდმა თქვანანა სამხარაძე |
 |
*** (ყურებს ცქვიტავს ყურცქვიტა)ანა ნოდარიძე |
 |
შემოდგომის ფერებიცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
მზე, მთვარე და ღრუბელივასილ გულეური |
|
მოდის ჭალების სული მცურავიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მრავალჟამიერ!ანა კალანდაძე |
 |
დაგვიანებული პასუხი აკაკისვაჟა–ფშაველა |
 |
ჯადოსნური მაგიდაგივი ჭიჭინაძე |
