kids.ge logo

ბაზალეთის ტბა

ფავორიტებში დამატება
ბა−ზა−ლე−თი−სა ტბის ძი−რას
ოქ−როს აკ−ვა−ნი ა−რი−სო,
და მის გარ−შე−მო, წყლის ქვე−შე,
უ−ცხო წალ−კო−ტი ჰყვა−ვი−სო.
მწვა−ნე−ა მუ−დამ წალ−კო−ტი,
ა−რასდ−როს, თურ−მე, არ სჭკნე−ბა,
ქვეყ−ნი−სა დრო−თა ტრი−ალ−სა
ი−გი არ ე−მორ−ჩი−ლე−ბა.
ვერ ერ−ჩის, თურ−მე, მის მწვა−ნეს
ვერც სი−ცხე, ვერ−ცა ზამ−თა−რი,
და ი−მის მზი−ან ჩრდი−ლებ−ში
მუ−დამ გა−ზა−ფხუ−ლი ა−რი.
წალ−კო−ტის შუ−ა−გულ−ში−ა
ის აკ−ვა−ნი ას−ვე−ნი−ა,
და ჯერ კაც−თა−განს იქ ჩასვ−ლა
ა−რა−ვის გა−უ−ბედ−ნი−ა.
მარ−ტო ერთ−ნი სი−რი−ნოზ−ნი
იმ აკ−ვანს გარს ეხ−ვე−ვი−ან,
მარ−ტო ი−გინი გრძნე−ულ−ნი
დასტრ−ფი−ან და დამ−ღე−რი−ან...
ამ−ბო−ბენ, - თა−მარ დე−დო−ფალს
ის აკ−ვა−ნი იქ ჩა−უდ−გამს,
და ერს თვის−თა ცრემლთ ნა−დე−ნით
ტბა კარ−ვად ზედ გა−დუ−ხუ−რავს.
ა−მას კი ა−ღარ ამ−ბო−ბენ -
აკ−ვან−ში ვინ ჩა−აწ−ვი−ნა,
ან თვით ერ−მა თვი−სი ცრემ−ლი
ზედ ტბად რისთ−ვის და−ა−დი−ნა...
იქ−ნებ, აკ−ვან−ში ის ყრმა წევს,
ვი−სიც არ ითქ−მის სა−ხე−ლი,
ვი−საც დღე-და-ღამ ჰნატ−რუ−ლობს
ჩუ−მის ნატვ−რი−თა ქართ−ვე−ლი?
თუ ე−სე ა−რის, ნე−ტა მას,
ვაჟ−კაც−სა სა−ხე−ლო−ვან−სა,
ვი−სიცა ხე−ლი პირ−ვე−ლად
დასწვ−დე−ბა ი−მა აკ−ვანსა!
თუ ე−სე ა−რის, ნე−ტა მას,
დე−და−სა სა−ხელ−დე−ბულ−სა,
ვინც იმ ყრმას პირ−ველ მი−აწვ−დის
თვის ძუ−ძუს მად−ლით ცხე−ბულ−სა!

ავტორის შესახებ

ამავე ავტორის სხვა ლექსები

მწუხარებაქვეყანაზედ და ზეცაზედა იყო დუმილი, მოლხენით იყვნენ უდარდელნი მთიებნი ცისა... და მე კი მკლავდა მწუხარების ...გაზაფხულიტყემ მოისხა ფოთოლი, აგერ მერცხალიც ჭყივის, ბაღში ვაზი ობოლი მეტის ლხენითა სტირის. აყვავებულა მდელო, აყვავ...კ. ბ. მ - სასნუ, ნუ მაყვედრი, რომ ყოველს ჩვენგანს ხელსა ვაწვდიდი მეგობრობისას, რომ უარვყოფდი ჩემთ მოძმეთ შორის სულის ს...მტკვრის პირასკვლავ ჩემ-წინ მტკვარი მორბის ქუხილით, ამ ქუხილში ვცნობ მშობლიურ გრგვინვას, კვლავ ჩემი გული იმავ წუხილით შ...მესმის, მესმის სანატრელიმესმის, მესმის სანატრელი ხალხთ ბორკილის ხმა მტვრევისა! სიმართლის ხმა ქვეყნადა ჰქუხს დასათრგუნვლად მონობის...
ყველა უფლება დაცულია.
kids.ge © 2011 - 2026