შეჰხედეთ ერთი ღრუბელსა

შეჰ−ხე−დეთ ერ−თი ღრუ−ბელ−სა,
რო−გორ თავ−ხე−დობს წყე−უ−ლი!
სწა−დი−ან შთანთ−ქას, გა−აქ−როს
მზის სხი−ვი გა−მოს−რე−უ−ლი.
წინ ე−ღო−ბე−ბა მნა−თობ−სა
ეგ უ−ბად−რუ−კი, წყე−უ−ლი!
მზემ კი დასჭ−რა და და−კა−ფა
მი−სი ბედკ−რუ−ლი სხე−უ−ლი.
არ იშ−ლის წეს−სა ღვთი−ურ−სა
ქვეყ−ნის გათ−ბო−ბას ჩვე−უ−ლი.
ვე−ლებს, ჯურღ−მუ−ლებს ა−ნა−თებს
მზის სხი−ვი გად−მონ−თხე−უ−ლი.
თავს უკ−რავს მად−ლო−ბის ნიშ−ნად
ვარ−დი, ნორჩს ყლორტ−ზე რწე−უ−ლი.
მკვდრებს აღდ−გენს საფ−ლა−ვე−ბი−დან
ბულ−ბუ−ლის ე−ნა გრძნე−უ−ლი;
ქვესკ−ნელ−ში ე−ძებს სა−ფარ−სა
ღრუ−ბე−ლი გა−მოქ−ცე−უ−ლი.